Bazı dosyalar vardır… Yıllarca kapanmaz. Kapanamadığı için değil, kapatılamadığı için. Üstü örtülür, ötelenir, unutturulmak istenir. Ama hakikat dediğimiz şey, toprağın altına gömülen bir tohum gibidir; zamanı geldiğinde çatlar, yüzeye çıkar. Gülistan Doku dosyası da işte böyle bir dosyaydı. Yıllarca “kayıp” başlığıyla anıldı ama aslında toplum vicdanında hiçbir zaman kaybolmadı.

Şimdi o dosyada yeni bir sayfa açılıyor. Üstelik öyle sıradan bir sayfa değil. Soruşturmanın genişlediği, en “dokunulmaz” denilen alanlara kadar uzandığı, dönemin valilerinin bile mercek altına alındığı bir süreçten bahsediyoruz. Türkiye’de uzun yıllar boyunca en büyük eleştiri neydi? “Yukarıya dokunulamaz” algısı. İşte tam da bu algının kırılmaya başladığı bir eşikten geçiyoruz. Bu yüzden bu gelişme sadece bir adli süreç değil; aynı zamanda bir zihniyet değişiminin işareti.

Adalet dediğimiz şey, sadece suçluyu bulmak değildir. Adalet, korku duvarını yıkmaktır. Eğer bir ülkede soruşturma belirli bir seviyeye kadar gelip duruyorsa, orada adalet değil sınır vardır. O sınır bazen bürokrasidir, bazen güç........

© Diriliş Postası