Gönül harcımızda yeri olan Yunus Emre, "Gönül Çalab'ın tahtı, Çalab gönüle baktı" der. Bundan başka, "dil kalbin tercümanı"dır. Filhakika dilin âfetlerini bilmek, aslında kalbin hâllerini tanımaktır da. Çünkü İmam Gazali Hazretleri'nin de vurguladığı gibi, içeride ne varsa, er yahut geç dışarıda dilden dökülür. Gıybet, riyâ, yalan, kibir, istihza hep bu küçük uzuvdan, dilden sadır olur. Dil, kullanılması en kolay, fakat zararı en büyük yayılan âzâdır. Dil, kalbi kırar, emaneti ifşa eder, hakkı gaspeder. Heyhat, dilin cirmi küçük, cürmü büyüktür.

Müspet yanlarından bahsedecek olursak; aynı dil zikirle ıslanır, hakkı söyler, selâm verir, şahitlik eder, ilim öğretir, idrake vesile olur, aşkı söyler, muhabbeti besler. Hakikî insanlar, eli ve diliyle emin gösterilir. Dilin selâmeti, inancın alâmetlerinden biridir. Hayret, ne büyük terbiye işi.

Dilin âfetlerinden korunmanın ilk ve en köklü devâsı, sükûttur. Resûller Resûlü (s.a.v.) bu hakikati defalarca, farklı vesilelerle ümmetine hatırlatmış: "Sükût eden kurtulmuştur." (Tirmizî, Abdullah b. Ömer)

Ne veciz bir müjde... Kurtuluş, çoğu zaman söylenende değil, dile getirilmeyendedir. Nitekim bir başka rivayette şöyle buyurulur: "Sükût hikmettir, fakat susanlar azdır." (Ebû Mansûr, İbn Ömer)

Demek ki sükût, herkesin kolayca yapabileceği bir şey değil; bir nevi makamdır, bir terbiyenin “taşkın” hâlidir. Efendimiz, bu makama ulaşmanın yolunu da göstermiş: "Dilini tut, evinde otur ve hatâlarına ağla." (Tirmizî, Ukbe b. Âmir)

Ve selâmetin sırrını şöyle özetlemiş: "Selâmette kalmasını arzu eden sükûta devam........

© Diriliş Postası