DİŞLERİ ÇÜRÜK BİRİNİ BEKLİYORDUM
Yıllar sonra ortaya çıkan bir deli kadın... 16 yaşında akıl hastanesine kapatılmış ve orada ailesi tarafından yalnızlığa mahkûm edilmiş. Adı Euphemia Esme Lennox... Bundan sonra ona Esme diyeceğiz çünkü öyle istiyor.
Aradan geçen 61 senenin ardından Esme için kurtuluş ümidi doğar. Israrla edilen telefonlar istemeye istemeye Irish Lockhart’ı akıl hastanesine gitmeye zorlar. Çünkü söylenene göre Esme, Irish’in büyükannesinin kardeşi; yani büyük teyzesidir. Hayatta kalan tek akrabası kendisidir, Alzheimer hastası büyükannesini saymazsak.
“Maggie O’Farrell”, “Esme Lennox Nasıl Yok Oldu”dan sarsıcı bir unutuluş hikâyesi çıkarmış. Öncesi ayrı, sonrası ayrı sarsıcı. Son yıllarda okuduğum kitaplar arasında finali en şaşırtıcı olan budur diyebilirim. Çok film izlemenin olduğu gibi çok kitap okumanın da bazı kötü yönleri var. Bunun başında sonunu tahmin etme ve maalesef haklı çıkma geliyor. Benim gibileri çarpmak, sarsmak kolay değildir; ayrıca kolay kolay da beğenmem.
Yazara yol bile gösteririz
Irish, sonradan ortaya çıkan akrabasını pek gönüllü olmasa da kısa süreliğine yanına alacak. Hatta okuyucu bu ihtiyar kadın inşallah biraz daha yaşar da kaybettiği yılları bir nebze olsun telafi eder diye düşünüp yazara yol da........
