Bir şehir düşünün… Beton yükselirken vicdanın çöktüğü, imar dosyalarının rafta değil kasada beklediği, ruhsatın bir hak değil “fiyat listesi”ne dönüştüğü bir düzen… Ataşehir’de konuşulan dosya tam da böyle bir tabloyu işaret ediyor. Bu artık klasik bir “yolsuzluk iddiası” değil; sistemleşmiş, kurumsallaşmış, adeta bir tarifeye bağlanmış rant düzeninin ifşasıdır.

Soruşturma dosyasına yansıyan iddialar ürkütücü: İskân süreçleri için milyon dolarlarla ifade edilen talepler, elden yürüyen pazarlıklar, “hediye” adı altında dolaşan kartlar ve lüks cihazlar, kayıt dışı iletişim için kurulan şifreli ağlar… Bir belediyenin teknik birimi olması gereken yerlerin, iddiaya göre bir tahsilat ofisi gibi çalıştırılması… Bu tablo, bireysel sapmalarla açıklanamaz; burada bir yapı var, bir mekanizma var.

Türkiye bu filmi ilk kez izlemiyor. 1990’ların belediye-rant ilişkilerinden 2000’lerin ortasındaki imar skandallarına, hatta dünyada Operation Car Wash gibi devasa dosyalara kadar, şehirlerin kaderi çoğu zaman masa başındaki kirli anlaşmalarla çizildi. Brezilya’da Petrobras etrafında kurulan rüşvet ağı, siyasetle iş dünyasının nasıl iç içe geçip devasa bir çark kurduğunu göstermişti. Bugün Ataşehir’de konuşulanlar, ölçekte farklı olsa da mantıkta aynı: Kamu gücü, özel kazanca tahvil ediliyor.

İşin en tehlikeli yanı şu: Bu tür dosyalar ortaya çıktığında mesele sadece “kim aldı, kim verdi” sorusuyla sınırlı kalırsa, gerçek kaçırılır. Asıl soru şudur: Bu düzen nasıl kuruldu, kim göz yumdu, kimler bu sistemden beslendi? Çünkü rüşvet, tek başına bir suç değildir; bir ekosistemdir. İçinde bürokratı da vardır, aracıları da, siyasi kalkanı da, susanları da…

Ve bir başka kritik nokta: Bu tür mekanizmalar, yalnızca kasayı boşaltmaz; adalet duygusunu çürütür. Aynı şehirde bir vatandaş yıllarca mevzuata uygun hareket ettiği için işini zor yürütürken, bir başkası “doğru kapıyı çalarak” işini hızla hallediyorsa, orada hukuk değil, bağlantı konuşur. İşte toplumları çürüten asıl virüs budur.

Bugün Ataşehir........

© Diriliş Postası