Ritmi çocuklar taşır, gerginliği yetişkinler

Bir çocuk bir şeyi ritimle söylemeye başladığında, aslında hiçbir şey söylemiyordur.

Sadece tekrar ediyordur.

Sesin kendi üzerine kapanan o yuvarlak formunu alır, ağzında çevirir, arkadaşına uzatır, sonra hep birlikte büyütürler. Çünkü çocukluk, anlamı değil ritmi taşır. Anlam, ağırdır. Ritim ise hafiftir, sıçrar, seker, teneffüse çıkar.

Ama ne gariptir ki, çocukların hafifçe taşıdığı o ritim, yetişkinlerin dünyasına düştüğü anda ağırlaşır. Bir anda yorumlanır, tartılır, ayrıştırılır, taraflara bölünür. Oysa çocukların ağzında sadece bir ses olan şey, yetişkinlerin zihninde bir pozisyona dönüşür. Ve o pozisyon, çocukların hiç bilmediği bir gerginliğin içine yerleşir.

Çocuklar bir ilahiyi, bir........

© Dikgazete.com