Gözüm hep etrafta ve insanların üstündedir oldum olalı.

Ne yapıyorlar, nasıl yapıyorlar, nasıl yaşıyorlar.

Dolu dolu yaşayanlara bayılıyorum.

Düşünün lütfen, dolu dolu yaşayan ve devamlı bir şeylerin peşinde koşuşturan birini mutsuzluktan kıvranırken pek görmezsiniz.

Belki kıvranırken gördüğünüz zamanlar olur ama bu kıvranma mutsuzluktan sebep bir kıvranma değildir.

İyi günleri de vardır kötü günleri de, acı da çeker keyif de alır, kazanır da kaybeder de.

Başardığında ya da kazandığında havalara uçmadığı gibi, kaybettiğinde de yerlere yapışıp kalmaz.

İkisini de gerektiği kadar hissedip ve yaşayıp, sonrasında yoluna devam eder.

Dükkân açar, söküp takar, tamir eder, spor yapar, koleksiyon yapar, birini yetiştirir ya da bir şeyler yazar çizer.

Akşam aynaya baktığında ortada dünden farklı bir şeyler görür.

Okulda Mürüvvet Cerbiş öğretmenimiz bize iki kelime öğretmişti derste, fail ve meful.

Fail işi yapan, meful de işin yapıldığı.

“Ahmet kapıyı açtı” cümlesinde Ahmet fail, kapı meful.

Bazen insanları şöyle ya da böyle diye ikiye ayırırız ya…

Bir ayırma yolu da bu galiba; bir kısım insan cümlenin öznesi olmayı seçiyor hayatlarında, bir kısmı da nesnesi.

Fail olan insanlar hayatlarını büyük ölçüde kendileri kuruyor.

Başına gelenlerin tabii ki hepsini kendileri seçmiyor, kimse seçemiyor, ama başına gelenle ne yapacaklarına kemik gibi kendileri karar veriyor bu tür insanlar.

Bir şeye dokunuyor ve o şeyi değiştiriyorlar; bu inanılmaz bir kuvvet hissi bir varlık için.

Kendini ‘var’ hissetmesi de buradan geliyor olsa gerek insanoğlunun, elinin bir şeye değdiğini ve o anlarda bedeninin bir işe yaradığını hissetmesinden.

Beşiğin üstünde asılı bir oyuncağa eliyle vurup sallayan bir bebeği ve kahkahasını düşünün lütfen.

Onu güldüren oyuncak da değil, sallanması da değil aslında; onu güldüren sallandıranın kendisi olması.

İnsanın bir sevinç hâli bu; bir şeye sebep olmak.

Zaman zaman karşımıza o sevinci bir yerlerde kaybedenler çıkıyor.

Bazen kendisi yüzünden, bazen de çevresi yüzünden.

Bunlar da işte o meful olanlar.

Tabiri caizse, ‘hayat onların başına geliyor’ diye açıklıyorlar kendi durumlarını.

Zam geliyor, kriz geliyor, patron geliyor, komşu geliyor, memleket geliyor, geliyor da geliyor.

Bekliyor, söyleniyor ve hep bir sonraki gelişi bekliyor.

İki kelime daha size eskilerden:

Fiil yapmak, infial ise yapılana maruz kalmak, yani etkilenmek demek.

Bugün infial kelimesini nerelerde kullanıyoruz bir düşünün lütfen.

“Kamuoyunda büyük infiale yol açtı.”

Edilgenlik zamanla öfkeye dönmüş ve Türkçemiz bunu bizden önce bünyeye almış zaten.

Söylenen insanın ruh hâlini bundan daha iyi anlatan bir kelime olmayabilir.

Hiçbir şey yapmıyor, durmadan bir şeylere kızıyor.

Bir de ‘faili meçhul’ var.

Söylenen insanın hayatında fail hep meçhul olur ne hikmetse.

‘Onlar’ yaptı, ‘diğerleri’ suçlu, ‘sistem’ bozuk, ‘memleket’ böyle.

Kim olduğu belli olmayan birileri hep onun hayatına bir şey yapıyor, o da günlerini bu kimliği belirsiz faili şikâyet etmekle geçiriyor.

Genelde çevremde görüyorum ki, insanlar kontrol........

© Diken