Ankara-İstanbul-İzmir üçgeni: 'Daha iyi bir başka şehir bulunur elbet'A

“Bu şehirde yaşanmaz artık.”

28 yaşındayım, sanırım doğdum doğalı en çok duyduğum cümlelerden biri bu.

Metrobüs camından pür dikkat baktığım o Boğaz veya Hacıosman metrosunun Haliç istasyonundan geçerken yerimden doğrultan o manzara. Sanki biri bu şehirle göbek bağımızı sonsuza kadar kesmiş. Anne-çocuk değiliz, büyüdüğüm kent bir rahim gibi sarıp sarmalamıyor artık. Neden, bilmiyorum.

İyi de nereye gidip yaşamalı? İstanbulluların tepeden baktığı ve tek iyi tarafının İstanbul’a dönüş kısmı olduğu iddia edilen Ankara’ya mı?

Bir de İzmir var, aklımıza bile gelmeyen küçük ihtimaliyle.

Zaten bu yazı da varlığını küçük bir İzmir ziyaretine borçlu. Size “Gidin, İzmir’de yaşayın” diyemem tabii ama İstanbul-Ankara denklemine neden İzmir’i dahil etmiyoruz, bunu anlamaya çalışıyorum.

Bence İzmir’de yaşanır, nefes alınır. Oysa İstanbul’da batılır, çıkılır, boğulunur; Ankara’da yetinir, sıkılır, dayanır insan.

İzmir ne kadar huzur, sığınak izlenimi veriyorsa İstanbul deyince uçurum beliriyor gözümüzün önünde, ucundaki deniz bile yetmiyor kurtarmaya onu.

‘Ankara: İyi kalpli üvey ana’

Ankara’ysa biraz köşeleri ve sınırları belli, bunalım şehri. Orada yaşayan kişiye hiçbir şey vermeyerek bir şeyler yapmasını sağlıyor. Orayı sevenlerin ve övenlerin fark etmediği bu. Zihnin sınır tanımazlığı, sıkıntı ve olanakların sınırlarını aşıyor. Hiçbir şeyin olmadığı ama herkesin ve her şeyin birbirine yettiği bu garip kentten bu kadar yazarın çıkması da o zaman çok da tesadüf olmuyor.

Sonu görünmese de bozkır vaattir ne de olsa.

Ankara dönüşü “Eee sevdin mi Ankara’yı” diyor, bir arkadaş,

“Her şeyin bittiği, yapılacak işlerin tamamlandığı bir an oldu, dayanılmaz bir iç sıkıntısı kapladı içimi” dedim.

Fazla melankolik buluyor sözlerimi ki inceden alaya alıyor: “Olur öyle, Ankara insana böyle şeyler yapar.”

Yaşayabilir miyim Ankara’da? Sorunun yanıtı: Geniş caddeleri, ulaşımsızlığına rağmen hep erişilebilir........

© Diken