Cebellezi, kravat, tekme ve başka şeylerC

Suçsuzluğumuza dokunan zamanın sancısı birikiyor içimizde. “Bende felaketler ve şiirler çift gelir” diyor günlüklerinde 23. Gün satırlarında Cemal Süreya.

Öyle ya, bir şaşkınlığı ya da acıyı geride bırakmadan ya da onun yasıyla henüz yaşamayı denemeden bir yenisi geliyor. Bu kadar da olmaz, bundan daha kötüsü olmaz dediğimiz ne varsa başımıza geldi. Geldi de ne oldu?

Tekmelenen madencinin şiirini mi yazdık? Bir roman, film ya da dizi sahnesi hatırlayan var mı tekmelenen madenciden? Çift gelmekle kalmayıp sürekli kendini aşan ve bir önceki felaketi aratacak kadar üstümüze çöken felaketleri saymakla kaldığımızı artık kendimize itiraf edelim bari.

Sanki 12 Eylül’le hesaplaşmışız gibi; o da yalan. Yenilmenin bütün adımları orada atıldı. 12 Mart sonrası toparlanıp ayağa kalkan edebiyatımız, 12 Eylül’den sonra evine çekilip sokağa çıkma biçimlerini değiştirdi.

Nasırlarından çektiği kadar hiçbir şeyden çekmeyen Süleyman Efendi’ye yazık olduysa, efendim o geçmişte kaldı. Bir işçinin hayatı, çalışma şartları ya da işsizliği edebiyatın ilgisini çekmiyor nicedir. Süregelen grevlerden bahsetmiyorum bile. Dizilerde durup uzun uzun ve sert bakanların, intikam kovalayanların, kentli olmanın bütün hallerini yaşamalarına rağmen aynı konağın içinde aşiret mantığıyla yaşayanların yalnızlığına tanık oluyoruz nicedir. Sizi tenzih ederim Ülker Abla.

Tekmelenen madencinin şiirini yazamadık da çocuğuna pantolon alamadığı için intihar eden babanın şiirini yazdık mı sanki?

Şehirde, sürgünde ve ıssız

Orhan Kemal’in karakterleri şehirden sürüldü. Ne olduğunu anlamadığımız tuhaf insanlar dolaşıyor roman sayfalarında. Issızlıktan beslenen garip tipler, anlaşılmamaktan şikâyet eden bir zevat, gitarıyla Akdeniz Akşamları çalmaya bile tenezzül etmeyen bir tuhaf zıtlık işte. Anlam veremiyorum. Nasıl bir can sıkıntısı varsa, yıllardır yazmakla tükenmedi. Beyoğlu’nun arka........

© Diken