Çatlaktan sızan sözcüklerÇ

Zaman, heves ve para mıydı? Cemal Süreya’dan mı aklımda kalmış acaba? Zaman, heves ve para olunca sanki insanın bir işe girişmesi, bir yere gitmesi, bir işi halletmesi daha kolay gibi. Konsere mi gideceksin? İzin günün ya da izinli olduğun saatleri denk düşürmen gerek. Zaten konser saatleri işten artan zamanlarda yapılıyor o da ayrı mesele.

Şimdilerde bu üçlü para yönünden biraz tökezledi gibi. Zaten kimsede para yok. Fonda çalan bir müzik oluyor genelde çalışırken, fon’la olan bütün bağlantımız zaten bu kadar.

Geçen bir şiir buluşmasında denk geldim, üç kafadar şair planlarından bahsederken dergi çıkaracaklarını söylediler. Bizde kafa eskiye gittiği için “matbaa ve kâğıt ücretlerinden haberiniz var  mı?” diye soracak oldum. Soruma anlam veremediler. 20’li yaşların başında olan üç şairin dergi çıkarmak için bir yerden sağlam ‘tüyo’ almış olması gerek. Birisini dolandırıp yere vurmayacaklarına göre matbaacıya ya da kâğıtçıya vermeleri gereken parayı ayarlamış olmaları gerek. En azından benim bildiğim ve yapmakta -nedense- ısrar ettiğim dergicilik, bunu gerektiriyor.

Dijital bir dergi yapacaklarını söylediler. O zaman iş değişir.

Bazı şairlerin sosyal medya hesaplarını özellikle takip ediyorum. Cihat Duman, her zaman ehram giyip sokağa çıkmıyor olabilir ama zaten kastettiğim kendileri değil.

Dijital yayıncılık çok şeyi değiştiriyor. Şair arkadaşım sosyal medya hesabına koyuyor şiirini. Ne bir dergiye gönderme sıkıntısı, ne editörden yanıt bekleme huzursuzluğu ne de ne zaman basılacak diye oturup düşünme kaygısı var işin içinde. Yazdın. Yayınladın. O kadar. Kendi editörünsün, kendi yayıncın. Dergide yayımlandığında da kimin okuduğunu bilmiyorsun ki zaten. Sosyal medyadan gelen etkileşimle en azından yaklaşık bir okur sonucuna ulaşabiliyorsun.

Öte yandan okurun olan kişiler, almak istemediği, yazın açısından yakın bulmadığı dergiyi de almak zorunda kalmıyor. Nereye giderse gitsin, okumak istediğinde sosyal medya hesabına yeniden girmesi yeterli. “Ben kâğıt ve matbaa kokusunu seviyorum” diyenler ve yazılı metni ne olursa olsun ekran yerine kâğıttan okumakta ısrar edenleri anlamak gerek. Ama metin nerede olursa olsun, yazan insandan çıkıp kamuya ulaştığında, ne kâğıt kalıyor orada ne de ekran. Yatay okumanın yerini dikey okuma mı almış, sayfanın yerine ekran mı yataklık etmiş sözcüklere çok da önemli değil. Önemli olan erişebilme özgürlüğü.

Adnan Özyalçıner, Kemal Özer, Konur Ertop, Edip Cansever, Demir Özlü gibi yazar ve şairlerin ceplerinden 10’ar lira vererek a dergisini........

© Diken