Bu bir Kemal Kılıçdaroğlu yazısı değil.

Kemal beyin kaptırdığı koltuğuyla kurduğu trajik ilişki, Türk siyasi literatüründe hıyanet kavramını tekrar tekrar düşünmek için bir vesile elbette. İktidarın hukuku askıya aldığı, kötü – ve kötücül – yönetimde zirveyi kimseye kaptırmadığı şu talihsiz memleketin azgın gündemine iki paralık egosunu sıkıştırmadan rahat edememek, kolektif hafızaya adını Ali Kemal’in yanına altın harflerle kazımak için bu derece inat ve sebat etmek… Toplumsalla şahsi dramın kesiştiği bu epik anti-kahraman serencamının groteskliği her yeni raundda insanın ağzının açık kalmasına, dilinin tutulmasına, gözlerinin şaşkınlıktan pörtlemesine yol açıyor kuşkusuz.

Fakat biz, Kemal beyin nihayetsiz hırsının yıkıcı sonuçlarına değil, perdelediği basit hakikate odaklanalım: İktidarın korkusu.

Kılıçdaroğlu’nun ve ondan önce cebir, şantaj ve türlü ‘ikna’ yoluyla iktidara zımbalanarak ‘aparatçik’ makamına terfi ettirilen ‘yeni transfer’ belediye başkanlarının, kodeste aile boyu rehin tutularak binbir eziyete maruz bırakılan yüzlerce siyasi tutuklunun işaret ettiği ortak ve mutlak bir........

© Diken