İnsan, doğduğu günden beri bir yolculuktadır.Önce emekleyerek...Sonra koşarak...

Bazen uzak şehirlere gider.Bazen başka insanların kalbine.Bazen de yıllarca kendi içine...

Dışarıdan bakıldığında hep bir yerlere gidiyormuş gibi görünür.Oysa belki de bütün yolculukların yönü aynıdır.Bir eve...

Ama nasıl bir evdir bu?Duvarları olan mı?Çatısı olan mı?Anahtarı cebimizde taşıdığımız bir yer midir?Yoksa "ev" dediğimiz şey, bir his midir?

Belki insan bir ömür boyunca aynı şeyi arar.İçeri girdiğinde omuzlarının kendiliğinden gevşediği bir yeri.Derin bir nefes alabildiği bir sessizliği.Kendisi olabilmek için rol yapmak zorunda kalmadığı bir güvenliği.Bir fincan çayın buharında çoğalan huzuru.Akşam olduğunda ışığı yanan bir pencereyi.Adının sevgiyle söylendiği bir sesi...

Bazen o evi bir annenin duasında arar.Bazen bir babanın gölgesinde.Bazen dostunun omzunda.Bazen sevdiği insanın gözlerinde.Bazen de yıllar sonra kuracağı kendi ailesinde...

Çünkü insanın aradığı yalnızca bir çatı değildir.İçini........

© Denge