Yüce Allah, insanı tek başına yaşamaya değil; aile içinde, toplum içinde ve kardeşlik hukuku içerisinde yaşamaya uygun bir fıtrat üzere yaratmıştır. Bu sebeple insan, yaratılışı gereği başkasına muhtaçtır. Anneye, babaya, eşe, evlada, komşuya, dosta ve topluma ihtiyaç duyar. Ancak birlikte yaşamanın bir bedeli vardır. O bedel de fedakârlıktır. Hiç kimse kendi alışkanlıklarından, rahatından, zamanından ve arzularından vazgeçmeden huzurlu bir aile kuramaz.

Herkesin sadece kendi istediğinin olduğu bir ev; yuva değil, menfaatlerin çatıştığı bir mekâna dönüşür. Kur'ân-ı Kerîm, müminleri anlatırken onların en belirgin özelliklerinden birini şöyle ifade eder; "Kendileri ihtiyaç içinde bulunsalar bile kardeşlerini kendilerine tercih ederler." Bu ilahî övgü; paylaşma ahlâkını kıyamete kadar gelecek müminlere örnek kılmıştır.

Birlikte yaşamanın özü; kendine ait olanın bir kısmını gönüllü olarak başkasına açabilmektir. Resûlullah, aile hayatında bunun en güzel örneğini vermiştir. Ev işlerinde hanımlarına yardımcı olmuş, elbisesini dikmiş, ayakkabısını tamir etmiş, ev halkıyla ilgilenmiş ve aileyi sadece geçindiren değil, aynı zamanda paylaşan bir........

© Denge