Urteak dira ez dudala pentsamendu bat bukatzen inork moztu gabe. Eta “inork” esaten dudanean, nire alabek esan nahi dut. Lehen, afaria lasaitasunarekin lotzen nuen, egunari amaiera emateko momentua zen. Orain, mahaian eseritzen naizenean, bi podcast aldi berean entzungo banitu bezala sentitzen naiz. Benetan, gauza bakarra desiratzen dut: isiltasuna. Segundo batzuk bakarrik. Ez........

© Deia