Dokumentarni film „Žene Narodnog fronta“ osvojio je tri priznanja na Beldocsu, a rediteljka Ivana Todorović za Danas govori o ženskom telu, ranjivosti, solidarnosti, poverenju i granici između intime i voajerizma.

Dokumentarni film „Žene Narodnog fronta“ (The Divine Feminine) rediteljke Ivane Todorović, nakon svetske premijere na Međunarodnom filmskom festivalu u Santa Barbari, prikazan je i pred domaćom publikom na Beldocsu, gde je osvojio tri priznanja: nagradu za najbolji kratki film, nagradu za najbolju kameru, koja je pripala snimateljki Maši Drndić, kao i specijalno priznanje u Srpskom takmičarskom programu.

Sniman u Dnevnoj bolnici GAK „Narodni front“ u Beogradu, film se bavi iskustvima žena u trenucima ranjivosti, straha, čekanja, telesnih promena, bola, sećanja i međusobne podrške. Umesto klasičnog dokumentarnog objašnjavanja jedne institucije ili zdravstvenog sistema, Ivana Todorović gradi intiman, poetski prostor u kojem se kroz telo, lice, pogled i glas govori o ženstvu, ćutanju, traumi, solidarnosti i isceljenju.

Ivana Todorović je rediteljka društveno angažovanih filmova koji kroz empatiju istražuju traumu i procese oporavka. Završila je filmsku i TV režiju na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu, Documentary Media Studies na The New School u Njujorku, kao i etnologiju i antropologiju na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Njeni filmovi prikazivani su na međunarodnim festivalima, među kojima su Berlinale Shorts, IFF Rotterdam, Sarajevo Film Festival, Dokufest, Palm Springs International ShortFest i Guadalajara IFF.

Za Danas govori o tome kako je lično iskustvo pacijentkinje preraslo u film, zbog čega je Narodni front za nju postao simbol ženskih unutrašnjih frontova, šta se o ženskom telu i dalje teško izgovara i gde je granica između intimnosti, umetnosti i dostojanstva.

Film „Žene Narodnog fronta“ nastaje u prostoru koji je za mnoge žene istovremeno svakodnevan, ranjiv, zastrašujuć i duboko ličan. Kada ste prvi put osetili da upravo Narodni front može da bude mesto iz kojeg se govori o ženstvu u širem, univerzalnom smislu?

– Ideja za film rodila se iz mog ličnog iskustva pacijentkinje Dnevne bolnice Narodnog fronta. U toj čekaonici žene koje se nisu poznavale, različitih generacija i profesija, spontano su počele da dele svoje priče, o menstruaciji, operacijama, menopauzi, strahovima i promenama tela. Nad nekima smo plakale, nad nekima se smejale.

U toj ranjivosti prepoznala sam nešto univerzalno, jedan poseban ženski prostor empatije, solidarnosti i razumevanja. Narodni front je za mene postao mnogo više od konkretne bolnice u Beogradu. Postao je simbol svih unutrašnjih frontova kroz koje žene prolaze tokom života. Kao autorka socijalno angažovanog filma, osetila sam potrebu da taj nežni, krhki i snažni ženski svet prenesem na film.

U najavi filma se govori o vezi između uma i tela, krhkosti i snage. Šta ste........

© Danas