Devlet mekanizmasının çürümesi, bir anda ortaya çıkan bir kırılma değildir.

Yavaş ve çoğu zaman fark edilmeden bir aşınma sürecidir.

İlginçtir, kurallar yerli yerinde durur, kurallar işler ve kararlar alınmaya devam eder. Ancak kurumların içerikleri zayıflamaya başlar. Önce toplumun şemsiyesi görevindeki hukuki eşitlik norm olmaktan çıkar. Karar vericilerin bir aracına dönüşür.

Seçici bir araç haline gelir, özetle.

Liyakat geriye giderken sadakat ön plana atlar.

Toplumsal bağın birlik içinde olmasını sağlayan denetim mekanizmaları görünüşte varlığını sürdürür ama işlevini kaybeder.

Normal koşullarda hesap verme zorunluluğu üzerine kurulu olan kamu gücü giderek silikleşir, güç ile sorumluluk arasındaki bağ kopar. Karar verici, yalnızca yetki kullanan bir aktör olmaktan çıkarak ilginç bir şekilde yetkinin sınırlarını da belirleyen bir konuma gelir.

İşte bu aşamada devlet ile halkın bağlantısı kopar. Bu noktada devletin başka bir aygıta dönüşmesi sadece kurumsal değil, aynı zamanda psikolojik özellikler içerir.

Güç her şeye yön vermeye başlar belirli bir zaman sonra.

Karar verici zihninde hukuki olarak tanımlanmayan bir serbestlik alanı oluşturarak sınır........

© Cumhuriyet