Gazi Eğitim Enstitüsü Türkçe Bölümü’nde sınıf arkadaşıydık Ahmet Telli’yle (1969).
Şiiri bu kadar güzel okuyan DEV-GENÇ’li bir şairle yoldaş olmanın gururunu, keyfini yaşadım.


12 Mart dönemi ayrılıklarında mektuplaştık.


1978’de yine kesişti yollarımız: Ankara Atatürk Lisesi’nde öğretmendi, Türkiye Yazıları dergisiyle ilgileniyordu, ben TÖB-DER yönetimindeydim.


Edebiyattan vazgeçmeden de toplumsal mücadelenin sürdürüleceğinin örneğiydi.

YANGIN YILLARININ HÜZÜNLÜ ŞAİRİ


1979’da yeniden doğdu Yangın Yılları ile:


“Ve tarih/ o bilge tavrıyla/ yaşanan günlere/ ‘yangın yılları’ diye sayfa açıyordu”.


“Kavgadan uzak kalmışsan/ sevdadan da uzaksın demektir/ devinmez yüreğinin mağması/ çatlamaz sabrın kara taşı unutma” dediği Hüznün İsyan Olur’la yangın yıllarının direnişini hüzünle, aşkla, sevdayla, başkaldırıyla şiirleştirdi.


“Ey şair--Sen sus artık, bize bundan sonrasını/ dövüşen anlatsın” dediği Dövüşen Anlatsın’daki lirik şiirleriyle toplumcu gerçekçi şiirimizin önemli bir temsilcisi oldu.


12 Eylül sonrası firari günlerimde sığınağım olan evinde, sonraki kitaplarında yer alan birçok şiirinin yazılma serüvenine tanık oldum, bir sözcük üzerinde nasıl titizlikle durduğunu gördüm.


Devrimci görevlerle ve şiirle bütünleşmiş bir şair olarak ona ve şiire saygım,........

© Cumhuriyet