5 Nisan 1994... Türkiye’nin yakın tarihinde peş peşe yaşanan krizlerden birinin yıldönümüydü dün. 32 yıl önceyi hatırladım.

Bütçe her zaman olduğu gibi açıktı, döviz yükseliyordu, sıcak parayla gelen sermaye çıkışı hızlanmıştı. Başbakan Tansu Çiller’in “beynimin yarısı” dediği Hazine Müsteşarı Osman Ünsal Japonya’ya para bulmaya gitmişti.

Ardından 2001 krizi ve hâlâ devam eden 2021 krizi...

Siyasi aktörler değişti. 1994’te Tansu Çiller, 2001’de Bülent Ecevit ve Devlet Bahçeli, bugün ise Recep Tayyip Erdoğan var.

Krizlerden çıkış için önümüze konan reçete ise değişmiyor:

Devalüasyon, zam, faiz ve vergi artışı. Kamu harcamalarında -güya- kesinti, özelleştirme...

Bunca senedir temcit pilavı gibi söylenen “yapısal reformlar” hep havada kaldı. Üretim yapısı, gelir dağılımı, vergi adaleti gibi başlıklar sürekli ertelendi.

Ancak “acı reçete” denilen uygulamalarda değişmeyen tek bir tercih var:

Krizin yükünü topluma yıkmak...

Türkiye iki yıldır Hazine ve Maliye Bakanı Mehmet Şimşek öncülüğünde bir acı reçete uyguluyor. Bu reçetenin de kararlı olduğu tek başlık var:

Ücretleri baskılamak, enflasyonla mücadeleyi........

© Cumhuriyet