Sevgili okurlarım, ağır bir kıskançlık krizindeyim. Neyi kıskanıyorum, hemen söyleyeyim; Fransız halkını. Liseliler daha iyi bir eğitim, daha insanca bir gelecek için sokaklara çıktılar ve veliler, üniversiteliler, hocaları, tüm ülke öğretmenleri, itfaiye erleri, binlerce işçisi olan sendikalar onları yalnız bırakmıyor. Polis her yerde olduğu gibi orada da bibergazıyla, coplarla saldırıyor ve belediye başkanları çocuklarını korumak için ön saflardalar. Cumhurbaşkanları ve bakanları sığınağa girmek zorunda kalıyorlar.

İyi oluyor; silahlanma için eğitime, emeklilere ödenen parayı kıstınız! İşgal ettiğiniz Libya’dan gelen petrolle şimdilik idare ediyorsunuz ama ülke haykırıyor: Biz Fransa’yız! Sadece Fransa mı? Alman gençleri de ansızın konulan zorunlu askerlik görevini yapmayacaklarını haykırıyor! İspanya’da bir şirket tarafından, yıllarca yaşadığı evinden atılan yaşlı bir kadın için binlerce kadın erkek, yaşlı genç ayaklanıyor. Bu arada Latin Amerika ülkelerinde herkes sokaklarda.

Bir fotoğraf gördüm, Paris’te öğrenciler, işçiler yürüyor; en önde tekerlekli sandalyede oturan oldukça yaşlı bir adam var. Tüm yüzünü aydınlatan bir gülümsemeyle sandalyesini sürüyor. Belli ki 68 olaylarını yeniden yaşamanın mutluluğu yüzüne vurmuş. Benim de aklıma ülkemde yaşanan üniversite........

© Cumhuriyet