Ben “İhanet” ve “Hain” sözcüklerini sevmem:

Çünkü bu sözcükler genellikle, objektif, nesnel olmaktan çok sübjektif, öznel kavramlardır:

Neye göre “İhanet”, kime göre “Hain”?

Üstelik de tümüyle karşı olduğum idama kadar giden, çok ağır yaptırımları da çağrıştırır.

Ama “Aydın” gibi, “Emekçi” gibi, “Politikacı” gibi, belli bir grubun beklenen tutum ve davranış kalıbını temsil eden soyutlamalarda kullanıldıklarında, bu sertliklerini yitirir ve toplumsal, siyasal ve ideolojik bakımdan bir eleştiri anlamı taşırlar.

Değerli okurlarımdan özür dileyerek kendimi de “Aydın” saydığım için bu yazıyı bir anlamda özeleştiri yapmak amacıyla yazdığımı belirtmeliyim.

Ben Felsefe ve Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmenleri olan bir anne baba ailesinde yetiştiğim, yemek masasındaki konuklar olarak Yahya Kemal gibi, Nurullah Ataç gibi “Aydınların” bulunduğu bir evde büyüdüğüm ve sonradan hem bir akademisyen olarak hem de Erdal İnönü’nün dostluğuyla Kültür Bakanlığı........

© Cumhuriyet