“Fransa, kendi toprakları üzerinde uygulanan egemenliğin tam olarak geri alınmasına karar vermiştir. Bu nedenle, yabancı askeri birliklerin veya unsurların artık Fransız makamlarına karşı sorumlu olmayan bir şekilde topraklarımızda bulunması kabul edilemez."

Dedi ve Fransa’da yabancı askerin bulunmasını “egemenlik ihlali” olarak gören Fransa Cumhurbaşkanı Charles de Gaulle, 1966’da Fransa’yı NATO’nun askeri kanadından çıkardı. NATO’yu ABD hegemonyasının resmi bir aracı olarak niteliyor, nükleer silah denetimini NATO’ya bıraktığında aslında ABD’ye teslim ettiğini düşünüyordu. Bu karar, “ulusal bağımsızlık” ilkesine bağlıydı.

De Gaulle, ABD askerlerinin Fransa’yı terk etmesini tebliğ edince, ABD yönetimi Normandiya Çıkarması’na atıfla, Fransa’da ölen Amerikan askerlerini hatırlatarak “Buna, mezarlıklarda yatan Amerikalılar da dahil mi?” diye sormuştu. Yanıta gerek görülmedi.

De Gaulle, her pelerinsiz, gerçek kahraman gibi ülkesinin ‘tam bağımsızlığı’nı savunuyordu. Doların uluslararası ticaretteki yerini zayıflatmaya çalıştı. İngiltere’yi dışlayarak Avrupa Ekonomik Topluluğu’nu örgütledi. Ulusal çıkarları ‘en üstte’ tutuyordu. O nedenle; başkentteki havalimanına adı verildi, Fransa’nın her yerinde izleri yaşatılıyor.

De Gaulle’un kararı, “Kamu fonlarının zimmete geçirilmesi, pasif yolsuzluk, suç örgütü kurma” gibi suçlarla yargılanarak hapse giren Sarkozy’e kadar yürürlükte kaldı.

Norveç’te, NATO aracılığıyla........

© Cumhuriyet