menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

Herkes aynı anda hayransa?

20 0
07.11.2026

Özel haberlerimizi ve günün öne çıkan gelişmelerini kaçırmamak için BirGün’ün WhatsApp kanalını buraya dokunarak hemen takibe alabilirsiniz.

Film, iyi bir Nathan Fielder işi. Kontrollü, mesafeli, kendi yönteminin sınırlarını bilen ve o sınırlar içinde ustaca hareket eden bir film. Ama "çığır açıcı" olduğu iddiası, etrafında koparılan fırtına, filmin büyüklüğüyle orantısız. Orada durmak gerekiyor.

Film hakkında en sık duyduğumuz cümle şu: "İkinci yarı her şeyi değiştiriyor." Sanki Fielder ve Lance Oppenheim bir belgesel çekmiş, sonra filmin ortasında masaya bir bomba bırakıp "Bakın, formu parçaladık" demişler. Amanda Seyfried sahneye çıkıyor, yeniden canlandırmalar başlıyor, Nathan kendi yanlılığını sorgulatıyor. Eleştirmenler bunu "zihin bozucu", "cesur", "belgesel tarihine geçecek" diye karşılıyor. Ben o kadar emin değilim.

HAKLI OLDUĞU YERLER

Önce hakkını verelim. Film gerçekten bir aynalar labirenti kuruyor: Nathan Holmes'u izliyor, kamera Nathan'ı izliyor, Seyfried Holmes'u yeniden oynuyor, biz de hepsini izliyoruz. Nathan'ın "terapi dilini" araca çevirmesi, taraflılığının ikinci yarıda seyirciye açılması, Holmes'u en mahrem anlarında izlemenin etik yükü, evet, bunlar filmin zekâsı. Birinci yarının gözlem gücü de çarpıcı.

Sorun şu ki bunlar yeni değil. Gerçekle kurmacanın iç içe geçtiği, öznenin kendini yeniden oynadığı, yönetmenin müdahalesini görünür kıldığı filmler sinema tarihinde var ve çoğu bunu daha yüksek bir bedelle yapıyor. Close-Up, The Act of Killing, F for Fake… Bu filmleri hatırlayınca You Can See Everything'in zekâsı küçülmüyor, ama özgünlük iddiası zayıflıyor. İyi bir oyun; ilk oyun değil.

PEK BİR ŞEY DEĞİŞMİYOR

Pek bir şey değişmiyor arkadaşlar. Gerçekliği sahnelemek, kendi varlığını işin içine katmak, seyirciyi "bu gerçek mi?" geriliminde tutmak: Fielder'ı The Rehearsal'dan beri bu yöntemle........

© Birgün