Epeydir bir tamirat tadilat işinde Zülküf Abi, Kenan, Sait ve Rıfat’layız. Aynı yerde yatıp kalkıyor, aynı sofrayı paylaşıyor, paydoslarda uzun sohbetler yapıyoruz. Ara sıra bize katılan bir de İngiliz emekli öğretmen var. Kısacık futbol araları olsa da, sohbetlerin iki değişmez konusu hayat pahalılığı ve ABD ile İsrail’in İran’a saldırısı.

Hayat pahalılığı konusunda kimsede sürpriz bir görüş yok. Özeti Kenan’ın “İşe başlarken mazotu 60 liradan aldık, bitirip giderken 100 liradan alacağız!” cümlesi.

Farklı kentlerden, farklı sosyo-kültürel yapılardan, farklı eğitim düzeyinde ve inançlarda insanlarız. Bizim masanın ortak ABD-İsrail duygusu çok daha geniş bir coğrafyada çok daha büyük bir sosyo-kültürel ve ideolojik-politik çeşitlilikte paylaşılıyor.

Ortak duygudan kastım, ne zaman İran’dan başarılı, İsrail ve ABD’nin canını yakan bir hamle gelse keyiflenme, tersi olduğunda da üzüntü ve öfke hali. Bu duygunun yaygınlığına en güçlü kanıtım da, Katar’da galiba, bir Arap tarafından çekilen ABD üssünün vurulma anına ait video. Kendi ülkesine ve kendinden az öteye düşen füzeyi hedefi vurduğu için coşkuyla karşılayan sesleri duyuyorsunuz videoda.

Hollywood’uyla, medyasıyla, küresel imaj cilalama aygıtlarıyla kendisini dünyanın “iyilik gücü”, özgürlük ve........

© Birgün