Ortadoğu’da tırmanan gerilim ve küresel güçlerin müdahalesiyle alevlenen savaş ortamı, sadece haritaları değil, milyonlarca emekçinin mutfağını ve yaşam mücadelesini de altüst ediyor. Tarih bize göstermiştir ki; savaş kararlarını verenler ile o savaşın ekonomik ve fiziksel yıkımını omuzlayanlar asla aynı sınıftan değildir.

Çünkü “Savaş en çok işçi sınıfını vurur” sözü bir slogan değil, tarihsel bir gerçektir.

ENFLASYON VE HAYAT PAHALILIĞI KISKACI

Savaşın ilk ve en hızlı etkisi ekonomik piyasalarda görülür. Enerji hatlarındaki güvensizlik ve artan petrol fiyatları, iğneden ipliğe her şeye zam olarak geri döner. Zaten tek gelir kaynağı olan emeğiyle ayakta kalmaya çalışan işçi sınıfı için bu durum; gıdaya erişimin zorlaşması, kiranın ödenememesi ve derinleşen bir sefalet anlamına gelir. Savaşın maliyeti, dolaylı vergiler ve fiyat artışlarıyla doğrudan yoksul kesimin sırtına yüklenir.

SOSYAL HAKLARIN ASKIYA ALINMASI

"Millî güvenlik" ve "savaş hali" gibi gerekçeler, tarih boyunca sendikal hakların kısıtlanması, grevlerin ertelenmesi ve çalışma koşullarının ağırlaşması için bir kılıf olarak kullanılmıştır. İşçi sınıfının on yıllardır tırnaklarıyla kazandığı sosyal haklar, savaşın "olağanüstü" şartları bahane edilerek bir kenara itilme riskiyle karşı karşıya kalır.

KAYNAKLAR SİLAHA, YOKSULLUK DERİNE GİDİYOR

Eğitime, sağlığa ve sosyal güvenliğe ayrılması gereken bütçelerin devasa silahlanma harcamalarına aktarılması, toplumun en kırılgan kesimlerini korumasız bırakır. Hastanelerdeki hizmet kalitesinin düşmesi, kamusal desteklerin kesilmesi ve işsizlik fonu gibi kaynakların "savunma" adı altında başka alanlara kaydırılması, işçinin yaşam kalitesini doğrudan aşağı çeker. Unutulmamalıdır ki: Cepheye gönderilenler yoksul halk çocukları, fabrikada artan maliyetlere karşı düşük ücretle çalışmaya zorlananlar ise yine emekçilerdir.

TÜRKİYE VE BÖLGESEL........

© Birgün