Yağmur yağarken balıkçılar kahvesine sığınmış gazetemi okuyordum. Bir an içimin daha fazla keder alamadığını fark ettim. Patolojik umutsuzluğun altında gerçekçi olmayan bir umut vardır her zaman. Benim umudum, bir gün herkesin aynı dünyada yaşadığını fark etmesinden başka bir şey değil.

Örneğin zenginlerin dünyasıyla yoksulların dünyası aynı değil. Batı ile Doğu'nun da öyle. Yine de aynı gezegende, aynı havayı soluyoruz. Savaş isteyen bir Amerikalı için İran uzakta, haritada bir yer. Ama aynı kişi, kendi sokağındaki komşusuna da aynı uzaklıkta olabilir. Dünya daraldıkça, tanıdık olanın içine çekilir. Başka bir insan ise tersine, sınırını olabildiğince genişletebilir. O kadar genişler ki, tanık olduğu şeyler içini daraltabilir. Bir hayvanın acısına, hiç görmediği bir ülkenin yıkımına, kendi başına gelmiş gibi yaklaşır. Bu yüzden daha hassastır, daha kırılgandır. Daha fazla şey taşır.

Mesele iki ayrı insanın iki ayrı dünyası değil sadece. Aynı insanın içinde de iki dünya var: Biri kendine benzeyene kapanan, diğeri kendinden taşan. Hangisinin genişleyeceği, diğerini ne kadar........

© Birgün