İnsanın genlerinde göçebelik baskınsa yerleşik hayata geçmek, hürriyetinden ve daha birçok şeyden feragat etmek manasına gelebiliyor.

Bir zamanlar geçimini hayvancılıkla sağlayan, çadırda yaşamayı sürdürmesine rağmen Ürdün’de bir şehrin kıyısına sığınmış Filistinli Bedevi aileyi, hayat tarzında köklü bir olası devrimin arifesinde takip etmeye başlıyoruz.

Belgeselin en başında Najar ailesinin dedesi Abu-Awad’ı, üç beş tane kalmış koyununa ve keçisine nefis bir otlakta çobanlık yaparken görüyoruz. Rüzgârla dalgalanan otların arasında en çok gelincikler gözümüzü okşuyor; dedeyi, böcekten arındırmak için ihtimamla silkelediği bir bitkinin yapraklarını tabii bir nimet olarak iştahla çiğ çiğ yerken izleme şansına bile erişiyoruz. Söylediği şarkıda sitem dikkat çekiyor: “Niye şehre göç etmiyorsun… sohbet ettiğim Bedeviler bana ‘Şehir hayatımızı değiştirdi’ dediler… şehre gittiğim zaman her şey bana yabancı…”.

Ailenin bir bakıma hakiki reisi ise çadırda tanıdığımız büyükanne Hekime, Filistin’den bir zamanlar göç etmelerine sebep olan hadiseleri hatırlayan, hatta günün birinde memleketlerine döneceklerini içten içe uman anaerkil bir şahsiyet. En yakın arkadaşı olan yaşlı koyun Bedriye’yle yakınlıkları şefkat hislerimizi kabartırken zabıtalardan onu gizleyip beraberliklerini sürdürmedeki dirayeti, dudaklarınızda tetikte bekleyen tebessümü salmanızı sağlayacaktır.

Lakin aile içinde muhakkak ki hürmetle davranılmaya devam edilen eski neslin temsilcilerinin gelenek ve görenekleri, bilhassa yanı başlarındaki şehir hayatına özenen yeni nesil için ister istemez ikincil bir öneme sahip oluyor. Ergenliğe doğru ilerlemekte olan esmer güzeli Eman okulda ten renginden dolayı, ayrıca çadırda yaşadığı için alaylara maruz kaldığından herkes gibi olup “normal” bir hayata geçmek için aslında can atıyor.

Şehir her şeyi yutuyor!

Beton Diyar (Concrete Land) adlı belgesel gittikçe genişlemekte olan şehrin........

© Bianet