Memlekette bazı gerçekler var ki, her ay yeniden sayıyoruz ne yazık ki. Erkek şiddeti mesela. Her ay kaç kadın öldürüldü diye bakıyoruz, isimlerini yazıyoruz, yarım kalan hayatlarını anlatıyoruz. Konuşuyoruz, tartışıyoruz, öfkeleniyoruz. Hep birlikte  bir şekilde bu konuyu gündeme alıyoruz.

Memlekette en az erkek şiddeti kadar kendimize dert edeceğimiz bir gerçek daha var. Kadın yoksulluğu. Yoksulluk, bu ülkede kadınlar için öyle sayılarla, ekonomik durum tespitleri ile anlatılacak bir gerçek değik, başlı başına bir şiddet biçimi.

Ekmek ve Gül’ün 15 ilde, 2 bin 804 kadınla yüz yüze yaptığı “Türkiye’de Kadın Yoksulluğu Panoraması” çalışması tam da bunu anlatıyor. 1 Mayıs’a giderken kadınların hayatına yakından bakıyor. Ne azyık ki ortaya çıkan tablo hiç şaşırtıcı değil, fazlasıyla çarpıcı.

Ankete katılan kadınların B,6’sı 35-50 yaş arasında. Yani tam da “çalışma çağında” dediğimiz kesim. Bir yandan da kadınların 2,6’sı 50 yaş ve üzeri. Bu iki veri birlikte şunu söylüyor: Kadınlar hayatın tam ortasında da, sonrasında da işgücü piyasasının dışında kalıyor.

Çalışmayan kadınların (,1’i tek bir şeyi söylüyor: “Çocuk, yaşlı bakımı ve ev işleri.”Yani bildiğimiz, yıllardır konuştuğumuz ama hâlâ çözülmeyen mesele: bakım yükü.

Bir kadın şöyle anlatıyor:“İşe başladığım gün kızımı memlekete göndermek zorunda kaldım. 3,5 yaşındaydı… Bir dönem mahallede bir bakkala bırakıp işe gidiyordum…”

Tabiki bu bir istisna değil bu........

© Bianet