“Eğitim kurumları, inançların değil yurttaşlığın ortak zeminidir.”

Milli Eğitim Bakanlığı tarafından yayımlanan Ramazan ayı etkinlikleri genelgesi, yalnızca bir etkinlik planlaması değil; kamusal eğitimin sınırlarının nerede başlayıp nerede bittiğine dair temel bir tartışmayı yeniden alevlendiren bir adım. Devlet okulları, anayasal olarak tüm vatandaşların ortak alanıdır ve bu alanın en belirgin niteliği tarafsızlık olmak zorunda. Bu nedenle mesele yalnızca Ramazan ayına ilişkin faaliyetler değil; mesele, devletin eğitim politikalarını hangi referanslarla şekillendirdiği. Sorulması gereken temel soru açık: Devlet okulları, belirli bir dini dönemin kurumsal organizasyonunu üstlenecek yerler mi? Eğer kamusal eğitim sistemi belli bir inanç dönemini resmî çerçevede planlayıp teşvik ediyorsa, bu durum devletin eşit mesafe ilkesini nasıl etkilemekte? Tartışma tam da bu noktada başlamakta.

Türkiye Cumhuriyeti devleti anayasasına göre laik bir devlet. Laiklik, yalnızca bir anayasal kavram değil; devletin tüm inançlara eşit mesafede durma yükümlülüğüdür. Devletin görevi, herhangi bir dini pratiği teşvik etmek ya da görünür biçimde organize etmek değil; tüm vatandaşların inanç özgürlüğünü güvence altına almak. Bu nedenle, bir dini ayın okullarda resmi genelgeyle programlaştırılması, pedagojik olduğu kadar anayasal açıdan da tartışmaya açık.

Elbette Ramazan ayı toplumun önemli bir kesimi için kültürel ve manevi anlam taşımakta. Ancak........

© Bianet