“Gelecek, sabırla yetiştirilen gençlerle inşa edilir, aceleyle değil.”

Son dönemde Türkiye’de eğitim politikaları üzerinden yapılan açıklamalar, yalnızca eğitim sistemini değil, ülkenin geleceğini ve gençliğin yaşamını doğrudan etkileyen ciddi tartışmaları gündeme getirdi. Özellikle Yusuf Tekin’in “Şu an bir genç 26 yaşında iş hayatına giriyor, bu yüzden 12 yıllık zorunlu eğitimi kısaltıp üniversiteye giriş yaşını 15’e düşürmeyi planlıyoruz” sözleri, eğitim anlayışının geldiği noktayı çarpıcı bir şekilde ortaya koydu. Bu ifade, gençliği birer iş gücü aracı olarak görme eğilimini ve pedagojik sorumluluğun tamamen göz ardı edildiğini göstermesi açısından kaygı verici. Ayrıca, uzun yıllar süren akademik ve sosyal gelişim süreçlerini hiçe sayan bu yaklaşım, bireylerin zihinsel, duygusal ve toplumsal olgunluklarının göz ardı edilmesi anlamına geliyor. Türkiye’nin geleceğini şekillendirecek gençlerin eğitim süresinin ekonomik gerekçelerle kısaltılması, yalnızca eğitim sistemi açısından değil, toplumun bütünsel gelişimi ve sosyal adalet boyutunda da ciddi riskler taşıyor.

Öncelikle, eğitim bir bireyi yalnızca iş gücüne dönüştüren bir makine değil. Eğitim, bir ülkenin kültürel, toplumsal ve bilimsel geleceğini şekillendiren en temel yapı. Bu bakımdan, eğitimi hızlandırmak ya da kısaltmak, gençleri iş piyasasına sürmek için yapılan aceleci bir politik hamle, aynı zamanda ülkenin entelektüel ve sosyal geleceğini baltalamaktan başka bir şey değil. 15 yaşındaki bir genci üniversiteye itmek, pedagojik olarak felaket anlamına gelir. Bu yaşta bir........

© Bianet