Dün akşam yapılan İspanya-Fransa maçını seyrederken, dalıp 1914’e kadar bir yolculuk yapmışız. Çünkü takımlarının en gençleri olan, Fransız Kylian Mbappe ile İspanyol Lamine Yamal, 90 dakika boyunca, sanki 1914’teymişiz gibi, kıran kırana oynamıyor, adeta savaşıyorlardı. Oyun boyunca, o kadar çok “faul”, yani fiziksel tehlike yaratan vuruşmalar oldu ki, insan ister istemez, “Ne oluyor, yeni bir dünya savaşına mı gidiyor bu Avrupalılar!” diye düşünmeden edemiyor doğrusu.

Gerçekten de, konuyu Dünya Kupası’ndan günümüzün siyasetine getirecek olursak, Avrupa’nın kana doymayan toplumlarının geçmişini hatırlamamak mümkün değil. Diyeceksiniz ki, “Şimdi Avrupa, AB çatısı altında, mutlu bir çokeşlilik ile balayı yapıyor!” Doğrudur elbette. Dışarıdan ilk bakışta, Brüksel’i başkent tutan Avrupa ülkeleri, kendi aralarında çok mutlu görünmekteler. Ah bir de, bu evliliğe karışıp edip duran, okyanus ötesi kaynana ABD olmasa ne güzel yaşayıp sonsuza kadar gidecekler!

HAÇLI BARIŞI BİTİNCE

Ama gerçekten durum öyle midir acaba? Ortaçağ günlerinden beri, yani  Avrupa krallarını ve prenslerini İsa adına zorla birleştiren Haçlı Seferleri başarısızlıkla sona erdiğinden bu yana, sürekli savaşan bir Avrupa yok mudur? Tarihten biraz anlayan birileri bile, Avrupa milletlerinin sömürge sahibi olmadan çok önceleri bile, birbirlerini acımasızca yediğini, yok ettiğini bilir. İnanmazsanız Google’da “Avrupa ülkelerinin kendi aralarındaki savaşların tarihi” diye yazıp bir göz atın, durumun dehşetini göreceksiniz. Bakmayın onların, ilk yaptıkları gümrük birliklerini de sayarsanız, daha sadece 75 sene olan “mutluluk” pozlarına. Gelin kısaca bir göz atalım, “Çağdaş Medeniyetin, Aydınlanmanın, Rönesansın, Endüstriyel Devrimin, İnsan Haklarının,  ‘özgürlük, eşitlik, kardeşlik’ sloganının sahibi Fransız Devriminin” anayurdu olan Avrupa’nın son 700 senelik kanlı karnesine (bunların içine sömürgelerini ve işgallerini katmıyoruz, sadece kendi aralarındaki zalimliklerini göstermek amacıyla):

© Aydınlık