Bugün, hayatımızdaki pişmanlıklardan konuşma günü olsun. Ne de olsa, siyaset zaten kendi başına sürüp gidiyor, bizden oldukça bağımsız bir şekilde. Elbette, yapıp-ettiklerimizin ve çabalarımızın önemini küçümsemiyoruz, böyle diyerek. Ama işin gerçeği şu ki, hayat devam ediyor ve biz de bu akıp giden nehirde, elimizden geldiği kadar, boğulmadan karaya çıkacağımız yeri arayıp gitmekteyiz.

Bu ömür denilen seyahatte, hayat otobüsüne ilk adımı attığımız andan itibaren, büyük ölçüde bir bilinmezliğe doğru yola çıkmış oluyoruz. Hatta hayat otobüsüne binmemiz bile, bizim dışımızda alınan kararlar ve yapılan eylemlerle olmuyor mu ki? Ana ve babamızı bunun için fena halde suçlayabiliriz veya şükranlarımızı da sunabiliriz, otobüsün gidişatına bağlı olarak!

HAYATINIZIN YÜZDE KAÇI SİZİN?

Bu seyahatte, her şeyi biz belirleyemiyoruz elbette. Aslına bakarsanız yüzde 100’lük hayatın yüzde 40’ına damga vurabiliyorsanız, bu hayat maçında daha şimdiden 1-0 galip haldesinizdir. Bununla “kadercilik” filan da yapmış olmuyoruz burada. İnsanoğlu var olmaya başladığından bu yana, bu hep böyle, adına ne derseniz deyin. Eğer biraz daha bilinçli bir ortamda hayata başlamışsanız, belki bu yüzde 50-60 bile olabiliyor. Ama hayatın gidişatını dert etmeyen ve gerçek “kadercilik” yapan bir ortamda hayata başlamışsanız, o zaman bahsettiğimiz yüzde, 20’lere 30’lara kadar düşebiliyor. Bunu görmek için, şu anda yanınızda oturan arkadaşınıza, veya eşinize bir bakıp değerlendirin durumu. Bunu tespit etmek, öyle çok büyük felsefi analiz gerektirecek bir şey değil, ne de olsa.

Gelelim bu hayat yolculuğundaki pişmanlıklar konumuza. Bu yazıyı kaleme alan biz olduğumuz için, bu alemde 70 sene yaşadıktan sonra,........

© Aydınlık