Για την Gen Z, το σίκουελ του ο «Διάβολος φοράει Prada» ήταν μια γλυκούλικη κομεντί με υπερβολές και μπαλαφάρες, αλλά γεμάτη νοήματα και βάθος.

Στην μπροστινή σειρά κάθονταν δύο πιτσιρίκες που είχαν κατασυγκινηθεί με τον τρόπο που ο Νάιτζελ (Στάνλεϊ Τούτσι) κάνει διακριτικό ασίστ στην τρεμοπαίζουσα καριέρα της Άντι (Αν Χάθαγουεϊ). Για το υπόλοιπο, κάπως πιο ενήλικο κοινό, το επαναλανσάρισμα του Διαβόλου που φοράει Prada ήταν ένα μεγαλοπρεπές ξεμάλλιασμα του λέοντος. Για να μην πούμε ξεδόντιασμα. Όπου «λιοντάρι», βάλτε ό,τι στην παλιά, αναλογική σας ζωή είχε κάποιο gravitas, κάποιο κύρος, αξία οικονομική ή θεσμική.

Η δημοσιογραφία –κουρελού από καιρό–, οι παλαιάς κοπής επιχειρηματίες των εκδόσεων, οι βαρύνουσες απόψεις, τα ντιβιλίκια, οι ανάρμοστες συμπεριφορές, οι χλιδάτες εκδηλώσεις, όλα πατήθηκαν κάτω από το παπούτσι μιας γενιάς που σέβεται μόνο τις γρήγορες συνδέσεις, απεχθάνεται τη μυρωδιά του χαρτιού και αντιμετωπίζει το χρήμα σαν αυτό που είναι: περισσότερο ως παγκόσμια γλώσσα συνεννόησης και λιγότερο ως εργαλείο συναλλαγής.

Η άλλοτε κραταιά Μιράντα Πρίστλι κρεμάει πλέον μόνη της τα γουναρικά της στους καλόγερους, καθώς, απ’ ό,τι αφήνεται να εννοηθεί, την επέπληξε το τμήμα HR για τις αντισυναδελφικές........

© Athens Voice