Κάθε νέα έκθεση του προγράμματος PISA —του Διεθνούς Προγράμματος για την Αξιολόγηση των Μαθητών του ΟΟΣΑ— αλλά και κάθε κύκλος εξετάσεων που τη συνοδεύει, επαναφέρει στη χώρα μας την ίδια γνώριμη τελετουργία άρνησης. Τα χαμηλά μαθησιακά αποτελέσματα προκαλούν για λίγες ημέρες δημόσιο θόρυβο· ακολουθούν δηλώσεις περί «πολυπαραγοντικού προβλήματος», πολιτικές αντιπαραθέσεις και τελικά μια βολική επιστροφή στη στασιμότητα. Κι όμως, η ουσία της συζήτησης παραμένει σχεδόν πάντα στο περιθώριο: γιατί ένα σημαντικό τμήμα του εκπαιδευτικού και συνδικαλιστικού συστήματος εξακολουθεί να αντιμετωπίζει κάθε έννοια αξιολόγησης, λογοδοσίας ή μεταρρύθμισης ως ιδεολογική απειλή.

Η κρίση της ελληνικής εκπαίδευσης δεν είναι μόνο ζήτημα χρηματοδότησης ή αναλυτικών προγραμμάτων. Είναι βαθύτερα κρίση κουλτούρας. Και μέσα σε αυτήν την κουλτούρα έχει παγιωθεί εδώ και δεκαετίες ένας αντιεκπαιδευτικός συνδικαλισμός που βαφτίζει «νεοφιλελευθερισμό» οποιαδήποτε συζήτηση για ποιότητα, αξιολόγηση ή αποτελεσματικότητα.

Το........

© Athens Voice