Δεν μιλάμε για την εμμηνόπαυση. Ή μάλλον: δεν μιλάμε γι’ αυτήν δημόσια, με καθαρή φωνή. Τη συζητάμε στα chat. Στις 23:47. Με τη φίλη που εμπιστεύομαι. Με την Οζενί. Την εμμηνόπαυση, για την ακρίβεια, ακόμη δεν τη ζούμε, αλλά τη βλέπουμε με τα κιάλια, εκεί, λίγα χρόνια πιο πέρα, να πλησιάζει με σταθερό βήμα. Η γυναικολόγος, πάντως, είναι καθησυχαστική σχεδόν προκλητικά: «Είσαι γερή», λέει, «έχεις τρομερά ωάρια, μπορείς ακόμα» – έτσι ακριβώς, με έναν ενθουσιασμό που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν μιλάτε για βιολογία ή για χρηματιστήριο. Το καταγράφουμε στο chat με χιούμορ, σαν inside joke, αλλά και μ’ εκείνη τη λεπτή επίγνωση ότι το σώμα αρχίζει να μπαίνει σε μια νέα φάση χωρίς να ζητά τη γνώμη μας. Κι αφορμή –όπως και για αμέτρητες άλλες γυναίκες παγκοσμίως– είναι το βιβλίο «Στα τέσσερα» της Miranda July: ένα βιβλίο που έχει γίνει σχεδόν συλλογικό μυστικό, ένα sensation που κυκλοφορεί από chat σε chat, γιατί τολμά να αγγίξει όσα δεν λέγονται ακόμη δυνατά.

Η Οζενί είναι η φίλη με την οποία δεν χρειάζεται να εξηγήσεις από πού ξεκινάς. Είναι εκείνη που ξέρει τι σημαίνει να έχεις ζήσει αλλού, να έχεις φύγει και να έχεις επιστρέψει διαφορετική. Είναι εκείνη που έχει παιδί – και το λέμε αυτό χωρίς να το ωραιοποιούμε. Δεν είναι υποσημείωση. Είναι υλικό ζωής. Όπως υλικό ζωής είναι και το ότι και οι δύο περάσαμε από σχέσεις που μας έμαθαν τι μπορούμε και τι δεν μπορούμε πια να αντέξουμε. Σχέσεις που δεν μας ορίζουν πλέον, αλλά έχουν αφήσει το ίχνος τους: όχι ως πληγή που........

© Athens Voice