Η ίδρυση του Ινστιτούτου για την Ειρήνη, τη Δικαιοσύνη και τη Βιώσιμη Ανάπτυξη του Αλέξη Τσίπρα, η οποία αναπτύσσεται παράλληλα με την πρόσφατη ανακοίνωσή του για τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού κόμματος, έχει παρουσιαστεί ως μια πρωτοβουλία επιστημονικού και ερευνητικού προσανατολισμού — μια προσπάθεια σύνδεσης της ακαδημαϊκής γνώσης με τη χάραξη πολιτικής. Σε πρώτη ανάγνωση, αυτό δεν φαίνεται ούτε νέο ούτε προβληματικό. Οι δημοκρατίες χρειάζονται ιδέες, και τα πανεπιστήμια αποτελούν διαχρονικά βασική πηγή τους.

Ωστόσο, η οργανωτική δομή του Ινστιτούτου αποκαλύπτει μια διαφορετική πραγματικότητα. Φέρει το όνομα ενός ενεργού πολιτικού ηγέτη, στελεχώνεται από πανεπιστημιακούς και πρώην υπουργούς και αναδύεται παράλληλα με την πολιτική αφήγηση του βιβλίου «Ιθάκη». Η εικόνα που προκύπτει δεν είναι απλώς αυτή μιας δεξαμενής σκέψης, αλλά ενός μηχανισμού που κινείται στο όριο μεταξύ επιστήμης και πολιτικής στρατηγικής.

Όταν η Γνώση Ευθυγραμμίζεται με την Εξουσία: Από τη συμμετοχή στην ευθυγράμμιση

Το πρόβλημα δεν είναι η συμμετοχή των ακαδημαϊκών στην πολιτική. Αντιθέτως, αυτή είναι αναπόφευκτη και συχνά επιθυμητή. Το πρόβλημα ανακύπτει όταν η συμμετοχή μετατρέπεται σε δομική ευθυγράμμιση με την κομματική εξουσία.

Στην Ελλάδα, αυτή η πρακτική δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά κανόνα. Σε όλο το πολιτικό φάσμα, κόμματα........

© Athens Voice