Yazımı hazırlamak için, klavyemin başına geçtim. Çok karmaşık duygular içindeyim. Gözümün önünden yıllar hızla akıp gidiyor. Ebeveynlerimin konuşmaları davranışları gözlerimin önünde.

Çocukluğumun gençliğimin tatillerin bayramların tatlarını bulmak artık mümkün değil.

Türkiye o günkü Türkiye değil, bende o eski ben değilim. 

Çocuklarına bakarken dünyanın bütün parıltılarını gözlerinde gördüğüm babam yok artık.

Oğlum derken hançeresinin bütün kıvrımlarından aşkını, sevgisini bizlere intikal ettiren anam da yok. 

Onlar bizi bu dünyada kendimizle baş başa bırakarak Allah’a kavuştular, uçmağa vardılar.

Tatillerden yararlanarak ailesiyle hasret gidermek için gelen de yok artık. Çok şükür hayattalar ama gelmiyorlar/gelemiyorlar eskisi gibi.

Bu soru zihnimi kurcalıyor. Cevabını biliyorum, çağın hastalığı olduğu için yapacak bir şey yok deyip unutuyorum.  

Hayat şartlarından kaynaklanıyor bir kısmı. 

Aile bağlarının zayıflatılması planının başarılı olması da önemli bir sebep.

Sizi bilmiyorum ama tatiller, bayramlar yalnız. Şekerler, tatlılar, börekler........

© Anayurt