Orhan Pamuk’un gençliğinin geçtiği Nişantaşı burjuvazisinin ikiyüzlü ahlak anlayışına eleştirel bir ayna tuttuğu Masumiyet Müzesi, zengin Kemal’in yoksul akrabası Füsun’a duyduğu saplantılı aşkın trajediye ve nihayetinde fiziksel bir müzeye dönüşme serüvenini anlatan çok katmanlı bir eserdir. Yazarın edebiyat ve eşya koleksiyonerliğini eşzamanlı tasarlayarak kurguladığı bu roman; Kemal'in kaybettiği aşkını ve akıp giden zamanı, Füsun'un dokunduğu binlerce gündelik nesneyi (izmaritler, tokalar, biblolar) çalıp biriktirerek dondurma çabasını merkeze alır; böylece okura zamanın acımasız ilerleyişi ile mutluluk dolu "an"lar arasındaki felsefi çatışmayı göstererek, en derin acıların ve tutkuların bile eşyaların hafızasında nasıl yüce bir masumiyete ve sıra dışı bir mutluluğa evrilebileceğini kanıtlar.

Roman, bize akıp giden zamanın (çizginin) aslında bizi sadece sona götüren acımasız bir süreç olduğunu söyler. Gerçek olan ve bizi hayatta tutan tek şey, o an yaşadığımız derin mutluluk noktalarıdır. Kitap, "Eğer o mutlu anların kıymetini bilir ve onları zihnimizde ya da eşyalar aracılığıyla dondurmayı başarırsak, zamanın yıkıcılığını yenebiliriz" der.

Kemal, dışarıdan bakıldığında statüsünü, saygınlığını ve "mantıklı" geleceğini kaybetmiş saplantılı biridir. Ancak tıpkı Oğuz Atay'ın romanlarında karşılaştığımız karakterler gibi, o da toplumun sahte kurallarına, ikiyüzlü burjuva ahlakına ve statü beklentilerine tutunamayan,........

© Analiz