Bu, unvanlardan, banka hesaplarından ya da başkalarının alkışından bağımsız, tartışmaya kapalı evrensel bir gerçektir. Ancak insanın kendi içindeki o en büyük trajedisi, genellikle bu değeri bir türlü idrak edememesinde yatar. Kendi özgül ağırlığını, kendi ruhunun çapını henüz anlayamamış bir zihin; kendini konumlandırdığı yeri anlamsızca basitleştirir. Layık olduğundan çok daha aşağılara kök salmaya, başkalarının standartlarına göre küçülmeye çalışır. Günün sonunda ise en büyük hüznü, en ağır yıkımı yine kendi elleriyle, kendini değersizleştirerek kendine yaşatır.

Peki, insanın içindeki o saklı özü, karakterinin gerçek rengini, o meşhur "kumaşının kalitesini" nasıl anlarız?

Bir insanı okumanın en kestirme ve laboratuvar hassasiyetindeki yolu, onu dünyevi etiketlerinden sıyırmaktır. Herhangi birini unvanından, yetkisinden, sorumluluklarından, ırkından, kökeninden, tahsilinden ve alışkanlıklarından soyutlayın. Tüm bu kabukları bir kenara bırakın. Sonra o kişiye, belki de hayatta kendi ebeveynlerinin bile vermediği kadar büyük, hesapsız ve koşulsuz bir değer verin. Onu bir anda hiç alışık olmadığı bir sevgi, ilgi, önem ve güç halesinin içine yerleştirin.

İşte tam bu noktada o sessiz sınav sonuç verir. Hazmedilmeyen değer, zayıf karakteri hızla zehirler. Kişide aniden beliren o hal ve tutum değişimi, kibre dönüşen o çiğ şımarıklık durumu, aslında o güne kadar şartlar gereği ustaca gizlenmiş olan asıl kimliğin dışa vurumudur. Çünkü sahte bir tevazu,........

© Analiz