Geçen yıl yüksek lisans eğitimi için İstanbul’a giden kızım Naz’a Şişli’den bir ev kiralamıştım. Ben de fırsat buldukça kızımı ziyarete gidiyordum. 1990’lı yıllarda üniversite öğrencisiyken 4 yılımı geçirdiğim İstanbul’la özlem gideriyordum. 1990’lardan bu yana nüfusu neredeyse 3’e katlanan İstanbul düzensiz göçmenlerin de akınına uğramış. Özellikle Taksim bölgesinde Türkçe’den çok Arapça konuşulması dikkatimi çekti.

Öte yandan eskiden Taksim Meydanı’ndaki Cumhuriyet Anıtı’nın önünde herkes fotoğraf çektirirdi. Ya şimdi? Güvenlik gerekçesiyle anıtın etrafı İstanbul Valiliği’nin talimatıyla polis barikatlarıyla çevrilmiş. Bu uygulama birkaç yıldır devam ediyormuş. Bu durum Taksim’i gezmeye gelen turistlerin de dikkatini çekiyor. Hatta bu barikatların neden çekildiğini bizzat bana soranlar bile oldu. Çünkü heykelin bariyerle çevrilmesi normal karşılanan bir durum değildir.

Ayrıca heykeller genellikle dünyanın her yerinde o ülkedeki düzenin, rejimin sembolleridir. Çok eski çağlardan beri devam eden bir gelenektir bu. Çok derin anlamları vardır meydanlardaki heykellerin. Rejimlere yönelik saldırılarda da bu yüzden ilk hedef meydanlardaki anıtlar olmaktadır. Nitekim yakın geçmişte bunun örneklerini Irak’ta ve Suriye’de gördük. Ama ülkemizde Cumhuriyete ve rejime yönelik bir tehdit olduğunu sanmıyorum.

Ortada bir saldırı riski ve rejime yönelik bir tehdit olmadığı halde Cumhuriyetimizin ilk yıllarında bağışlarla yaptırılan Taksim’deki Cumhuriyetin sembolü olan........

© Akdeniz Gerçek