Bundan tam 16 yıl önce, 27 Ekim 2010 tarihinde, Atıksu Altyapı ve Evsel Katı Atık Bertaraf Tesisleri Tarifelerinin Belirlenmesinde Uyulacak Usul ve Esaslara İlişkin Yönetmelik yayımlandı. Yönetmeliğin temelinde, atıksu ve evsel katı atık hizmetlerinin maliyetinin, bu hizmeti alanlardan karşılanması anlayışı vardı. Başka bir ifadeyle, “Kirleten öder” ilkesi…

Yönetmeliğe uyum sağlamaları ve gerekli düzenlemeleri yapmaları için belediyelere iki yıllık bir süre tanınmıştı. Ancak bu süre, yıllar uzatıldı da uzatıldı. Aradan tam 16 yıl geçti.

Peki, bu durumu belediyeler açısından 16 yıllık bir gelir kaybı olarak mı değerlendirmeliyiz? Yoksa vatandaşın cebine bugüne kadar yeni bir yük getirmediği olarak mı görmeliyiz?

Ortada yürürlükte olan bir mevzuat var. Belediyeler, görev ve sorumluluklarını mevzuat hükümleri doğrultusunda yerine getirmek zorunda. Kamu kaynaklarının doğru kullanılması, hizmet maliyetlerinin karşılanması ve kamu zararının önlenmesi de yerel yönetimlerin temel sorumlulukları arasında. Ancak vatandaşın ödediği vergiler, harçlar ve hizmet bedelleri düşünüldüğünde, yeni bir ücretin gündeme gelmesi doğrudan vatandaşın cebini olumsuz etkiliyor.

Peki, belediyeler açısından önemli bir gelir kaynağı olacak bu uygulama bugüne kadar neden hayata geçirilemedi? Bunun temel nedeni, yönetmeliğe uyum süresinin çeşitli düzenlemelerle uzatılması olabilir. Bu süreçte belediyeler, uygulamayı erteleme imkânı buluyor. Dolayısıyla süre uzatımları, belediyelere hem hazırlıklarını tamamlama hem de yeni ücretin vatandaş üzerindeki etkilerini değerlendirme fırsatı vermiş olabilir.

Ancak burada, evsel katı atık hizmetinin yapısından kaynaklanan önemli bir........

© Akdeniz Gerçek