Elektrik bir anda gitti.Ne fırtına vardı ne patlama.Sadece karardı.

Salon sustu. Saat durdu.Telefonun ekranı bir süre direndi… Sonra o da vazgeçti.

İnsan karanlıkta ilk neyi arar sanıyorsun?Işığı mı?

İnsan da kendini tam böyle kaybeder işte.Her şey yerindeyken içinden bir şey eksilir.Hiçbir şey kopmamışken… Sen yavaş yavaş uzaklaşırsın.

Uzun süre bunu fark etmezsin.

Çünkü hayat aydınlıktır.Koşturursun. Yetişirsin. İdare edersin.Bir noktada “Ben buyum” dersin ve konuyu kapatırsın.

Ama yaptığın şey kendini tanımak değildir.Sadece kendine alışmaktır.

Gençken insan kendini tanıdığını zanneder.Oysa gençken insan daha çok uyum sağlar.Ailesine, çevresine, beklentilere…

“Ben buyum” dediği şey çoğu zaman“Benden şimdilik bu kadar” demektir.

Ve o “şimdilik”…İnsanın hayatını yavaş yavaş........

© Akdeniz Gerçek