Son zamanlarda nereye baksak aynı feryat: "Ekonomi kötü, fiyatlar fahiş, geçinmek imkânsız!" Evet, raftaki etiketler ile insanımızın alım gücü arasındaki uçurum her geçen gün büyüyor. Fırsatçılık almış başını gitmiş, aşırı kâr hırsı ticari ahlakı adeta yutup bitirmiş.

İnsanların çaresizliğinden, araştırmaya vakit bulamayışından yararlanıp malını haksız zamlarla satanların yaptığı ne ticarete sığar ne de helal çizgisine. Peygamber Efendimiz’in (s.a.v.) o sarsıcı uyarısı kulaklarımızda çınlamalı: "Bizi aldatan bizden değildir." Bir tarafta fahiş fiyatlar, bir tarafta insanları kandıranlar... Her şey birbirine karıştı, her şey samimiyetini kaybetti.

Ancak madalyonun bir de diğer yüzü var. Geçtiğimiz gün bir cadde boyu yürüdüm ve gördüğüm manzara karşısında içim sızladı, vicdanım sarsıldı. Yol kenarındaki çöplerde, hiç ısırılmadan atılmış çikolatalı ekmekler duruyordu. Yanında, içindeki kaşar peyniri hiç dokunulmadan çöpe fırlatılmış tostlar... Bir tarafta fahiş fiyatlardan, yokluktan şikayet ederken; diğer tarafta nimeti fütursuzca çöpe fırlatmak nasıl bir tezattır? Bu ne büyük bir vicdansızlık, ne büyük bir nankörlüktür?

Bir Ekmeğin Çileli Yolculuğu ve Alın Teri

Oysa dönüp bir bakalım; kolayca çöpe fırlattığımız o bir dilim ekmek, soframıza gelene kadar hangi çileli yollardan geçiyor? Bir ekmeğin ekmek olabilmesi için, önce bir çiftçinin kışın ayazında toprağa o küçücük buğday tanesini ekmesi gerekir. O tane aylarca karın, yağmurun altında sabreder, filizlenir. Çiftçinin aylarca döktüğü alın teriyle başak verir. Ardından hasat edilir, değirmenlere taşınır. Tonlarca ağırlıktaki taşların arasında ezile büzüle un olur. Fırına gelir; fırıncı ustasının gecenin zifiri karanlığında, herkes uykudayken döktüğü bilek gücüyle yoğrulur.

En nihayetinde, o fırının yüzlerce derecelik kor ateşinde yana yana pişer de öyle ekmek olur, öyle aş olur........

© Akasyam