{vendor_count} satıcılarını yönetin

Bu amaçlar hakkında daha fazla bilgi edinin

Köşe Yazıları Diş Hekimliği Eczacılık Edebiyat Eğitim Fen Güzel Sanatlar ve Tasarım Hemşirelik Hukuk İktisadi ve İdari Bilimler İlahiyat İletişim İnsan ve Toplum Bilimleri İşletme Mimarlık Mühendislik Orman Sağlık Bilimleri Siyasal Bilgiler Spor Bilimleri Tarih Tıp Turizm Veteriner Ziraat

Güzel Sanatlar ve Tasarım

İktisadi ve İdari Bilimler

İnsan ve Toplum Bilimleri

Fikri görünür kılan kalem; kalemi anlamlı kılan istikrardır.

Modern Ailenin Varoşsal Krizi

İnsan topluluklarının tarihsel serüveni, yalnızca ekonomik veya politik yapılar üzerinden değil; aynı zamanda onur, ihanet, güven ve adalet gibi derin duygusal ve normatif kategoriler üzerinden şekillenmiştir. Bu kategoriler, bireyin hem kendisiyle hem de toplumla kurduğu ilişkinin görünmez bağlarını oluşturur. Kişi bir aile içine doğar ve oradan şekillenerek başka toplumlarla ilişkiler kurar. İnsan, sosyal bir varlık olarak çevresiyle iletişim içindedir; bu durum ona önce içinde bulunduğu evreni anlama, ardından onu değiştirme imkânı bahşeder. Söz konusu ilişkiler iş, kültür, savaş, barış ve ticaret gibi alanlarda kendini gösterir. Yaşamak, aslına bakılırsa şartlara karşı direnmek ve oradan yaşam devşirmek demektir.

İnsanların başkalarıyla kurduğu bu temel ilişki biçimlerinden biri de evliliktir. Geleneksel anlamda evlilik; bir erkek ve bir kadının özgür iradelerinin neticesinde, toplumun onayladığı şekilde birlikte yaşamaya karar vermesini ifade eder. Bu karar, inşa edilmiş bir güven ve kader birliğine ek olarak iş bölümünü de içerir. İş bölümü, bireyin mensubu olduğu toplumla bağımlı bir değişkendir ve toplumsal yapının dönüşüm hızı ile yönü, bireylerin kümülatif toplamı tarafından belirlenir. Aynı zamanda bu toplam, bireyler için üst bir norm işlevi görür. Aksi durum, toplumla uyumsuzluğu ve dolayısıyla ayıplanma ile sosyal dışlanmayı beraberinde getirir. Bu yönüyle sosyal doku adeta bir organizma gibi hareket eder; sağlıksız hücreler yoğunluk oluşturarak bedeni hasta edebilir ya da sağlıklı hücreler tarafından elimine edilir.

Zaman zaman geleneğin kuşaklar tarafından takip edilen bir yol olmaktan çıkarıldığı ve bazı kuşaklarca bir yük olarak görüldüğü vakidir. Günümüzde toplumun kendine yeni bir yol çizme arayışı, özellikle kadın ve erkeğin aile içindeki rolleri ve yeni iş bölümü talepleri eksenindedir. Bu yüzden günümüz Türkiye’sinde aile, adeta toplumsal kaosun merkezindedir ve diğer tüm kriz alanları bu ana kaosun ikincil türevleridir. Bir alt basamakta ise bireyin manevi değerlere olan mesafesi ve tahammül sınırındaki daralma yer alır.

Aile içinde beklentilerin karşılanmaması ve bireyin kendini daha iyi bir ilişki deneyimine layık görme eğilimi, modern aldatma literatüründe bağlanma doyumsuzluğu ve alternatif arayışı ekseninde açıklanır. Bu durum, bireyin mevcut ilişkiyi sabit bir bağ olarak değil, sürekli karşılaştırmaya açık bir tatmin alanı olarak yeniden kurgulamasına yol açar. Bu bağlamda farklı dışa vurum alanları, yalnızca duygusal eksikliklerin telafisi değil, aynı zamanda benlik değerinin dışsal onay mekanizmaları üzerinden yeniden üretim çabası olarak okunabilir.

Dar çevrede verilen kararların normatif bağlayıcılığı sürerken, bireyin sosyal alanda maruz kaldığı alternatif ilişki temsilleri ve ölçüsüz iltifatlar, ilişki algısında seçilebilirlik yanılsaması üretir. Bu da mevcut bağın değersizleşmesine ve yedekte tutulmasına zemin hazırlar. Bağlanma Teorisi çerçevesinde bu süreç, güvenli bağlanma örüntüsünün zayıflaması ve duygusal yatırımın alternatif nesnelere kayması şeklinde yorumlanabilir. Aynı zamanda sosyolojik açıdan, modern bireyin sürekli görünürlük ve beğenilme üzerinden inşa edilen sosyal ilişkiler ağı içinde, aile kurumunun geleneksel otorite ve istikrar üretme kapasitesinin aşınması söz konusudur. Böylece aile kurumu dışsal sosyal akışkanlık karşısında sembolik güç kaybederken, bireyin sürekli yenilik arayışı aldatma davranışını yalnızca ahlaki bir sapma değil, modern sosyal yapının ürettiği normatif bir gerilim haline getirmektedir. Özellikle cinsiyet ilişkileri bağlamında aldatma olgusu, yalnızca bireysel ve sosyal bir kırılma değil, aynı zamanda toplumsal düzenin sınırlarını test eden bir kriz alanı olarak ortaya çıkar.

Ortaya çıkan bu fiili durum, geleneksel ilişkileri zayıflatan ve gündelik ilişkileri artıran bir katalizör olarak sosyal dokuyu zedeler. İlişkiler yeni fırsatların önünde birer ayak bağı olarak görüldüğü için birey, kalıcı ve hesap vereceği ilişkilere karşı duyarsızlaşır. Kadının anne olmak istememesi ve doğurganlıktaki azalma bu perspektiften ele alınmalıdır; zira birey, bir kez geldiği hayatta ve bir kez yaşayacağı gençliği birilerine feda etmeme gereği üzerinde sürekli düşünmektedir. Erkeğin bu konudaki toleransı, geleneksel kültürdeki toplumsal iş bölümünde çocuğa ilişkin sorumluluğun çoğunlukla ekonomik yükle sınırlı olmasından kaynaklanır. Bu sosyal ve kültürel kriz, yeni parametrelerin ve aktörlerin alana katılımı ile daha sağduyulu ve esnek bir şekilde aşılabilir görünmektedir.

Öte yandan şiddet kavramının yeniden içeriklendirilmesi, modern toplumsal krizlerde yalnızca bir sonuç değil, aynı zamanda süreci derinleştiren bir faktör olarak işlev görmekte ve bireyleri alternatif davranış repertuarları geliştirme imkânından mahrum bırakmaktadır. Bu bağlamda, toplum katmanları arasında periferi-merkez ekseninde yaşanan normal-anormal dönüşümünün hızlanması, bireyin bilişsel ve duygusal denge kurma kapasitesini aşan bir toplumsal akışkanlık üretmektedir. Geleneksel aileyi rehabilite eden kurumsal yol göstericiliklerin zayıflaması ise aile kurumunu normatif açıdan daha kırılgan bir yapıya dönüştürmektedir. Modern hukuk sistemlerinde aile mahkemelerinin avukat merkezli yapısı, taraflar........

© Akademik Akıl