Sekiz gün. Buddy tam sekiz gün enkazın içinde bekledi. Caraballeda'da çöken evinin altında, betonun ve tozun arasında, yemeksiz ve susuz, sekiz gün. Buddy altı yaşında, beyaz tüylü bir köpek. Gabriela Alves deprem anında bir yakınının evindeydi; saatler sonra motosikletine atlayıp eve koştu, ama yalnızca yıkıntı buldu. Günlerce bölgeyi arşınladı, her gün Buddy diye seslendi, bir havlama duymayı umdu. Sekizinci gün, annesinin odasından eşya çıkarırken uzaktan bir havlama duydu; aşağı baktı, betondaki bir çatlaktan beyaz bir kulak gördü. Yardıma koşan kurtarmacılar duvarda bir delik açtılar, tozla kaplı köpeği çıkardılar. Gabriela onu pembe bir battaniyeye sardı; Buddy favori insanının kolunu yalıyordu. Bu, 24 Haziran'da kuzey Venezuela'yı otuz dokuz saniye arayla iki kez sarsan depremlerin ardından yaşandı; önce 7,2, sonra 7,5. En ağır darbeyi La Guaira aldı, iki yüz elliden fazla bina çöktü. Binlerce ölü, on binlerce yaralı, sayısız yaşamın moloza dönüştürülmeyi bekleyen yıkıntısı.

Buddy'nin kurtulmasına sevincimiz buruk. Neden bir canlı, yaşamla ölüm arasında sekiz gün beklemek zorunda kaldı? Çünkü yardım gelmedi ya da çok geç geldi. Eğitimli arama kurtarma ekibi yoktu, yeterli ekipman yoktu; insanlar sevdiklerini kürekle, halatla, tırnaklarıyla aradı. Hastaneler taştı, morglar doldu, cenazeler günlerce sırasını bekledi. Bir hafta sonra bile koca bir devlet ekskavatörü, benzini olmadığı için beton yığınının yanı başında öylece durdu. Hem de dünyanın en büyük petrol rezervine, yerkürenin bütün rezervinin altıda birine oturan ülkede. Buddy'yi o enkazdan çıkaran resmî ekipler değildi. Kurumların yetişemediği yerde birbirine tutunan insanlardı.

Bu manzarada bize yabancı hiçbir şey yok. Geç gelen yardım, çöken yollar, yakınına ulaşmak için taş kaldıran eller. Onca ölümün arasında bir canı kurtarmanın mutluluğu. 6 Şubat 2023 Pazarcık merkezli depremlerin ardından ilk günlerin nasıl aktığını, en hayati saatlerin parmaklarımızın arasından nasıl kayıp gittiğini,........

© Agos