Bu köşedeki son 4-5 yazılık yolculuğumuzun iki ana konusu vardı: 1. Karşıyaka Belediyesi Bostanlı Suat Taşer Sanat Merkezi’ne bir inşaat firmasının adına “sahne” eklenerek iliştirilmesi, 2. Bornova Belediyesi tarafından korunan Belkahve Ata Anı Evi’nin “Çay Bahçesi” adıyla gölgelenmesi ve çevredeki perişan dokuyla zedelenmesi.

Yeryüzünün perişan, memleketin tarumar, kentin heder edilmeye çalışıldığı bir süreçte, iş bunları konuşup yazmaya mı kalmıştı? Evet, tam da öyleydi. Bu hazin fotoğraf, asıl bunları konuşmadığımız, bir duruş sergilemediğimiz, vasat altı kabullenişleri mertçe ve Türkçe reddetmediğimiz, bilgi-görgü-duruş diyalektiğini kuramadığımız için hayatın her alanında karşımıza çıkıyordu.

Gazozuna işlerle, beşinci sınıf kahvehane siyasetleriyle oyalandığımız için, yumurta kapıya dayanmadıkça hayatı okuyamadığımız için, bu okumaya gerekli olan liyakati, emek ve değer bilirlik meselesini, hatır ve hatıralara duyulması gereken yaklaşım kekemeliğini halledemediğimiz için, sorunlar sorunları doğuruyordu.

Yoksa kimi hamhalatların mırıldandığı gibi, hocam olduğu için değildir, “İnşaat Sahnesi” gibi bir garabetin Suat Taşer gibi bir devin adına eklenmesine itiraz etmem. Belkahve’deki o tarihsel mekânın, bu değerlere sahip çıkıp koruması gereken bir kurumun toplu taşım aracı anonsunda “Çay Bahçesi” gibi bir........

© 9 Eylül Gazetesi