İnsanlık tarihi neredeyse tümüyle çatışmaya ilişkin kayıtlardan oluşuyor. Cinayetler, savaşlar, kitlesel kıyımlar üzerinden üretilen zafer anlatıları. Öyle ki insanlık kendi gerçekliğini çatışma odaklı öykülerken, sevgiyi, aşkı, barışı, uzlaşıyı masalın, romanın, destanın, şiirin kurmaca dünyasına teslim etmeyi tercih etmiş. Böylece gerçek yaşamın şiddet kaynaklı acısını, yorgunluğunu, yükünü kurmacanın sevgi odaklı alanına sığınarak hafifletmeye yönelmiştir. Kurmacanın eğlenceyle özdeşliği de bu nedenle olsa gerek. 

Gerçekliği de kurmacayı da yaratan insanın kendisidir. O halde neden gerçek yaşamında şiddeti, çatışmayı, savaşı, öldürmeyi vs. tercih edip, kurmaca alanda bunun karşıtı bir dünya yaratmaya yöneliyor? Sevgiden, iyilikten, güzellikten oluşacak gerçek bir dünya yaratmak olanaklıyken neden bunun tersini yapmayı tercih ediyor? İyilikten, güzellikten, sevgiden oluşan bir kurmaca dünya yaratabildiğine göre insanın özünde yalnızca çatışmaya, şiddete, acı vermeye, acı duymaya yönelik eğilimlerin yer aldığını söylemek doğru olmaz. Sağduyulu hiçbir insan geçici olduğunu bile bile tüm yaşamını........

© 12punto