“Hata yaptım ve bilmiyorum.”

Benim hayatımda en çok kapı açan cümle bu oldu. Çünkü bu cümleyi kurduğum anda öğrenmeye başlıyorum. Bir hata yaptığımda, benden daha genç ya da daha yaşlı, o konuyu benden daha iyi bilen insanların söylediklerini dinliyorum. Hatanın nedenini anlamaya çalışıyorum. Öğreniyorum.

İlk defa duyduğum, merak ettiğim, az bildiğim ya da hiç bilmediğim bir konu olduğunda da aynı şeyi yapıyorum: Soruyorum, araştırıyorum, okuyorum.

Hiç başarısız olmadık mı?

Şunu kendimize dürüstçe soralım: Hayatımızda ‘hep’ başarılı olduğumuz bir dönem oldu mu? Okulda hiç başarısız olmadık mı? İş hayatında hiç yanlış karar vermedik mi? Bir projeyi batırmadık mı? Bir insanı yanlış tanımadık mı? Yanlış bir işe girmedik mi?

Hepimizin başarısızlıkları, yanlış kararları ve pişmanlıkları var. Ama en büyük problemimiz başarısız olmak değil. Başarısızlığı hayatımızın ya da kariyerimizin sonu gibi görmek. Hata yaptığımızı veya bir işi beceremediğimizi başkalarının önünde kabul etmekte zorlanmak.

Toplum içinde yaptığımız hataları ise çoğu zaman sahiplenmek istemiyoruz. Çünkü bize yıllardır başka bir şey öğretildi: Hata yapma. Hata yaparsan zayıf görünürsün. Hatanı anlatma. Bilmediğini söyleme. Güçlü görün. Başarılı görün. Her şeyi biliyormuş gibi konuş.

Bence tam da burada büyük bir yanılgının içine giriyoruz.

Bugün kullandığımız pek çok teknoloji, ürün ve yöntem; insanların ‘Acaba bunu başka türlü yapabilir miyiz?’ diye sormasıyla ortaya çıktı. Hiç kimse hata yapmasaydı, sadece kendisine öğretilenleri eksiksiz biçimde tekrar etseydi, bugün yaşadığımız dünya çok farklı olurdu.

İlerleme, çoğu zaman denemekten ve yanılmaktan geçiyor. Başarısızlık olmasaydı, başarı hikâyelerinin önemli bir bölümü de olmayacaktı. Çünkü başarıya ulaşan hemen her yolun üzerinde düşüşler, yanlış kararlar,........

© 10 Haber