Bugün babalar günü. Tüm babalara çok baba bir gün diliyorum. 

Hepimizi hayal kırıklığına uğratan milli takıma ise sıcağı sıcağına hiç değinmek istemiyorum.

Pazar günü öykülerimize geçiyorum. İlk öykü benden, yanıtlayan öykü Gültekin Emre’den.

ÇOK BABA GELECEK

Parkta oturuyorum. Yanımda köpüşüm. Yanımda sevgilim. 

Sonbahar yokluyor şehri. İnsanlarda yazlıklarla mı kışlıklarla mı dolaşacağız kaosu.

Parka bir adam giriyor. Elinde bir poşet. İçerisinde ne var belli değil. 

Ceketinin kolları süet kaplı. Altında kahverengi, kumaş bir pantolon. 

Saçları arkaya doğru uzamış ve kırlaşmış. Bir bakış ilerimdeki bir banka oturuyor. 

Güneş gözlükleri gözlerini gizliyor. İnce dudakları, duygularını. Yaşlıca bir adam. 

Biraz dikkatlice bakıyorum. Tanıdık geliyor. Hatta çok. Hatta rahatsız edici derecede.

Birkaç yıl önce ölen babama o kadar benziyor ki adam. 

Gelip geçenleri, karşısında oturanları hafif bir gülümsemeyle ve merakla izliyor.

Adam, her haliyle babam. 

Yani bu bir mesaj mı acaba bana?

Beni fark ediyor. Bakıyor. Kafamı başka yöne çeviriyorum. 

İçimden bağırıyorum. Baba, babaaa! Sen misin? Şaka mı bu? Kim bu adam? Adı ne? Neden bu kadar çok babama benziyor? Neden böyle aynı giysilerle ve benzerlikle burada? Bir mesaj mı var bana? Sorular çoğalıyor…

…O bir parkta banka oturmuş. Ben giriyorum parka.

Şapkalı, gözlüklü bu adam........

© 10 Haber