Pekin’de bir pazar sabahı, yıllarca diplomatlık yapmış, hükümetlerle, şirketlerle, yatırımcılarla yüzlerce müzakereye girmiş biri olarak küçük bir antikacı dükkânında pazarlığı kaybedeceğim hiç aklıma gelmezdi.

Üstelik karşımdaki kişi tek kelime fazla konuşmayan, yaşlı bir kadındı.

Panjiayuan Antika Pazarı’nda küçük dükkânının önünde oturmuş, etrafındaki müşterilere neredeyse hiç aldırmadan Renmin Ribao okuyordu.

Ne beni içeri çağırdı.

Ne ürünlerini övdü.

Ne de satmaya ihtiyacı varmış gibi davrandı.

Ben ise dükkâna girer girmez hata yapmıştım.

Gözüme beş küçük ahşap Buda heykeli takılmıştı.

Tam sevdiğim türden parçalardı. Büyük ya da gösterişli değillerdi; ama karakterleri vardı. Elinize aldığınız anda nereden geldiklerini, kimlerin evinden geçtiğini merak ettiren türden.

Tabii ki ilgimi belli etmemeye çalıştım.

Çin’de öğrendiğim ilk pazarlık kurallarından biri, gerçekten istediğiniz şeyi satıcıya hemen göstermemektir.

Heykelleri tek tek elime aldım. Altlarına baktım. Ahşabını, işçiliğini, nereden geldiklerini sordum. Sonra başka objelere yöneldim. Sanki Budalarla yalnızca tesadüfen ilgileniyormuşum gibi davrandım.

Kendi kendime, “Kontrol bende,” diyordum.

Yaklaşık yarım saat sonra beş heykeli ayırıp fiyatı sordum.

Kadın rakamı söyledi.

Londra ölçülerinde belki makuldü ama bana Çin için yüksek geldi.

Yıllarca müzakere yaptıktan sonra insanın ilk fiyatı kabul etmesi zaten biraz mesleki yenilgi gibi geliyor.

Gülümsedim.

“Çok güzeller ama bütçemi aşıyor,” dedim.

Sonra müzakerenin en eski numaralarından birini yaptım:

Kapıya yöneldim.

Beklentim belliydi.

Birazdan arkamdan seslenecekti.

“Gel, konuşalım.”

Ya da:

“Sen ne veriyorsun?”

Kadın başını gazeteden bile kaldırmadan şöyle dedi:

“Nakit vermeniz şart değil. Kredi kartı da kabul ediyoruz.”

Bir an durdum.

İçimden güldüm.

“Güzel,” diye........

© 10 Haber