Για το Ιράν, το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών δημιουργεί ταυτόχρονα ευκαιρίες και κινδύνους. Η αποδυνάμωση της εσωτερικής πολιτικής θέσης του Ντόναλντ Τραμπ ενισχύει το ενδιαφέρον της Ουάσιγκτον για την εξεύρεση μιας διεξόδου από την παρατεταμένη αντιπαράθεση. Ωστόσο, η αποκλειστική επένδυση στις αντιφάσεις μεταξύ του προέδρου και του Κογκρέσου ενδέχεται να αποδειχθεί λανθασμένη εκτίμηση.

Οι ενδιάμεσες εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες, στις 3 Νοεμβρίου 2026, κατέληξαν σε μια σοβαρή ήττα για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Οι Δημοκρατικοί εξασφάλισαν την πλειοψηφία και στα δύο σώματα του Κογκρέσου, αποκτώντας τη δυνατότητα να επηρεάσουν ουσιαστικά την εσωτερική και εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ κατά τα δύο εναπομείναντα χρόνια της προεδρικής του θητείας.

Ωστόσο, το βασικό ερώτημα δεν είναι πόσο έχει αποδυναμωθεί η θέση του Αμερικανού προέδρου, αλλά κατά πόσο η μεταβολή των πολιτικών συσχετισμών στην Ουάσιγκτον θα οδηγήσει σε αναθεώρηση της αμερικανικής στρατηγικής απέναντι στο Ιράν.

Τις τελευταίες δεκαετίες, οι δεύτερες προεδρικές θητείες στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συχνά συνοδευτεί από μεγάλες πολιτικές κρίσεις: από την υπόθεση Ιράν-Κόντρα επί Ρόναλντ Ρίγκαν έως την παραπομπή του Μπιλ Κλίντον και τη χρηματοπιστωτική κρίση στο τέλος της προεδρίας του Τζορτζ W. Μπους. Η δεύτερη θητεία του Τραμπ εξελίσσεται υπό διαφορετικές συνθήκες, ωστόσο η σύγκρουση με το Ιράν μετατρέπεται σταδιακά από ένα ζήτημα εξωτερικής πολιτικής σε έναν εσωτερικό πολιτικό παράγοντα που επηρεάζει άμεσα τη θέση του προέδρου.

Η νίκη των Δημοκρατικών αντανακλά τη συσσωρευμένη δυσαρέσκεια των Αμερικανών ψηφοφόρων, στην οποία περιλαμβάνονται και οι οικονομικές συνέπειες της αντιπαράθεσης με την Τεχεράνη. Η αύξηση των τιμών της ενέργειας, η παρατεταμένη σύγκρουση και η απουσία μιας πειστικής προοπτικής για τον τερματισμό της έχουν εντείνει την πολιτική πίεση προς τον Λευκό Οίκο. Ο ίδιος ο Τραμπ αναγνώρισε ότι ο ιρανικός παράγοντας συνέβαλε στην ήττα των Ρεπουμπλικανών, υποστηρίζοντας, ωστόσο, ότι δεν θεωρεί λανθασμένη την απόφαση για την έναρξη της στρατιωτικής επιχείρησης.

Εδώ ακριβώς αναδεικνύεται η βασική αντίφαση: οι Αμερικανοί ψηφοφόροι περιόρισαν τα πολιτικά περιθώρια κινήσεων του Τραμπ, χωρίς όμως να του στερήσουν τα μέσα για τη συνέχιση της αντιπαράθεσης με το Ιράν. Παράλληλα, η νίκη των Δημοκρατικών δεν πρέπει να ερμηνεύεται αυτομάτως ως λαϊκή εντολή για την αποδοχή όλων των όρων που θέτει η Τεχεράνη. Το εκλογικό αποτέλεσμα διαμορφώθηκε από έναν συνδυασμό παραγόντων εξωτερικής πολιτικής, οικονομικών πιέσεων και εσωτερικών πολιτικών εξελίξεων.

Ιδιαίτερη σημασία αποκτά η περίοδος έως τον Ιανουάριο του 2027. Σύμφωνα με την 20ή Τροπολογία του αμερικανικού Συντάγματος, η νέα σύνθεση του Κογκρέσου αναλαμβάνει τα καθήκοντά της στις 3 Ιανουαρίου. Αυτό σημαίνει ότι για σχεδόν δύο μήνες μετά τις εκλογές θα εξακολουθήσει να λειτουργεί η σημερινή σύνθεση του νομοθετικού σώματος, με τους Ρεπουμπλικανούς να διατηρούν τις προηγούμενες θέσεις τους και στα δύο........

© Ζούγκλα