Οι συγγραφείς του «Ευρώπη 2031» αναρωτιούνται τι θα γινόταν αν οι AI agents άρχιζαν να συνομιλούν σε μη ανθρώπινη γλώσσα

Ισως επειδή ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι φτιαγμένος πρώτιστα για επιβίωση και δευτερευόντως μόνο για τη δημιουργία ευταξίας σ’ ένα σύμπαν αυξανόμενης εντροπίας, η ανθρωπότητα μοιάζει να μηρυκάζει ένα επαναλαμβανόμενο συναισθηματικό και πνευματικό μοτίβο: φανταζόμαστε την καταστροφή πολύ ευκολότερα απ’ ό,τι μπορούμε να οραματιστούμε ένα ευκταίο μέλλον. Δεν ισχυρίζομαι ότι σήμερα δεν είναι όντως δύσκολο να φανταστούμε το μέλλον φωτεινό. Πόλεμοι, πανδημίες, κλιματική αλλαγή, οικονομικές κρίσεις, δημογραφικές μεταβολές και ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις διαδέχονται η μία την άλλη στις οθόνες μας, σε συμπυκνωμένο χωροχρόνο, δημιουργώντας μια αίσθηση επικείμενης καταστροφής. Μοιάζει να ζούμε σε μια μόνιμη «πολυκρίση», υπό τον φόβο κάποιου αναπόφευκτου «τέλους». Ουδέν καινοφανές.

Η ανθρωπότητα έχει ξαναβιώσει την αίσθηση του τέλους του κόσμου. Οι μεσαιωνικές κοινωνίες ερμήνευαν φυσικά φαινόμενα, επιδημίες και λιμούς μέσα από σχήματα αποκαλυπτικά· το........

© Το Βήμα